DYZACK

Het doet de Haagse zanger en gitarist Dyzack geen recht om hem het oubollige predikaat singer/songwriter om te hangen. De man gaat als een bezetene tekeer op zijn akoestische slide-gitaar en zingt erbij alsof de duivel hem op de hielen zit. Sinds het negen jaar oude debuut van The Watchman heeft Nederland niet meer zo'n indrukwekkende man-met-gitaarplaat opgeleverd als The Rat Dance Refizz, Dyzacks debuutalbum nadat hij in 1997 drie nummers bijdroeg aan de door het Nationaal Pop Instituut samengestelde compilatie Characters.

Dyzack (ware naam Erik Hofland) drenkt zijn muziek in galm en klinkt alsof hij de talenten van Robert Johnson, Jeff Buckley en Jimmy Page in zich wil verenigen. Zijn losse gitaarstijl herinnert aan de manier waarop folkvirtuoos Bert Jansch en de akoestische Led Zeppelin op zoek gingen naar het kruispunt tussen blues en folk.

Hoewel hij de samples van zijn Amerikaanse evenknie Beck al te voorspelbaar vindt, experimenteert Dyzac op zijn eigen manier met elektronica en biedt de huiskameropname Trafaguegos een welkome afwisseling tussen hemelbestormend intense liedjes. Het is maar een kleine stap van Robert Johnsons Hellhounds on my trail naar Dyzacks angstaanjagende Haunt, terwijl zijn smekende Roll over white eyes niet onderdoet voor de manier waarop Tim (vader van Jeff) Buckley bij optredens zijn ziel binnenstebuiten kon keren. Zelden klonk een Nederlandse popmuzikant zo ongeremd en tijdloos als Dyzack op deze hartverwarmend oorspronkelijke cd, die meer internationale aandacht verdient dan de opgewarmde countryspruitjes van Ilse de Lange.

Dyzack: The Rat Dance Refizz (Polydor559 941-2)