Drie zingende en lezende pinguïns te gast in exotisch café

Drie pinguïns zitten in een exotisch barretje. Twee waren ooit koning in Patagonië, het onherbergzame staartje van Latijns Amerika. De derde droomt ervan om ook patriarch te worden. Ze zingen een weemoedig lied, lezen de zelf geschreven wetten voor, of mijmeren wat voor zich uit.

Net als zijn noordelijke zielsverwant Rieks Swarte, houdt de Vlaming Pat van Hemelrijck van spullen. In de voorstelling Drie koningen in Patagonië spelen het decor, de rekwisieten en de poppen een belangrijke rol. Van Hemelrijck staat in zijn eentje op een bont, klein toneeltje: een barretje waarin veel aandacht aan het detail is besteed. Het is een genot om steeds weer nieuwe dingen te ontdekken. Aan een rondlopend gordijntje boven de bar hangt een pinguïnpop met een gasmasker op; op het menubord staat `spiegeleieren' in spiegelbeeld; in een hoek staat een etalagepop met een beeldscherm als hoofd; op de toog staan twee missienegertjes die met hun hoofd knikken als je een frank in de gleuf werpt. De bar doet in de verte aan de `Beanery' van Kienholtz denken, het versteende barretje in het Stedelijk Museum te Amsterdam waar alle gasten een klok in plaats van een hoofd hebben.

Van Hemelrijck speelt zelf de bareigenaar, met lang haar, een lawaaishirt en konijnenpantoffels. Zijn gasten, de pinguïns, mogen dan wel heersers zijn geweest, in dit café trekt hij aan de touwtjes. Als een waanzinnige regisseur bespeelt hij zijn vol trucs zittende decor. Druk heen en weer springend geeft hij aanwijzingen en bepaalt wanneer wie wat mag doen. Door aan de handels van de bierpomp te trekken, stelt hij de stemmen van de pinguïnpoppen in werking. Door een ruk aan een salamiworst te geven, komt een vliegende pinguïn tevoorschijn die een liedje zingt.

Het ziet er schitterend, origineel en grappig uit en de eindeloos herhaalde handelingen van de barman zijn zeker voor een half uur interessant. Maar daarna komt de klad erin. Een mooi toneelbeeld is niet genoeg. De teksten van Dree Peremans over Patagonië zijn slecht te verstaan en moeilijk te doorgronden, de saaie liedjes van Ad Cominotto houden ook al de aandacht niet vast. Als na een eindeloos uur de barman zelf de microfoon ter hand neemt en een lange ballade aanheft, verliest zelfs de meest welwillende toeschouwer zijn geduld. Velen voor hem hebben dan reeds de zaal verlaten.

Voorstelling: Drie koningen in Patagonië door het Alibi Collectief. Tekst: Dree Peremans. Bewerking en spel: Pat van Hemelrijck. Poppenspel en techniek: Peter Godaert en Eric Appelmans. Stemmen: Patrick Riguelle, Marc Peeters, Frédéric le Junter. Gezien: 2/2 Toneelschuur Haarlem. Toernee t/m 26/3. Inl. 020-6229441.

    • Wilfred Takken