Column

Supporter

Patricia Paay trad ooit in Duitsland op voor een paar honderd Nederlandse militairen. Ze betrad het podium en de meute scandeerde onmiddellijk: ,,Broek uit! Broek uit! Broek uit!''

De zangeres sprak gevat: ,,Jullie eerst!'' en dat had ze beter niet kunnen zeggen. Binnen tien seconden stonden vijfhonderd soldaten in hun blote reet. Het verhaal gaat dat ze daarna huilend het podium verliet. Deze anekdote heb ik al een keer of twintig gehoord. De ene keer speelt Patricia de hoofdrol, maar ik heb hetzelfde verhaal al gehoord over Jerney Kaagman, Ria Valk en zelfs over Rita Corita. Hoewel ik me nauwelijks kan voorstellen dat het ooit de wens van een publiek geweest kan zijn om haar...

Dit verhaal speelde steeds door mijn hoofd toen ik die Amelie Mauresmo zag spelen. Zijn lichaamsbouw, zijn service en zijn oogopslag verwarden mij zeer. En je krijgt mij niet meer gauw van slag. Op dit moment sneeuwt het op Mallorca, terwijl wij ongeduldig op de winter wachten. Mij verbaast het niet, maar bij het zien van Amelie Mauresmo was ik toch wat in de war en kreeg de neiging om tegen hem te roepen: ,,Broek uit! Broek uit! Broek uit!''

Als hij had gezegd: ,,Jullie eerst!'', was ik de eerste geweest met de broek op de enkels. Heb ondertussen begrepen dat hij een uur of twee per dag in het krachthonk doorbrengt, gewoon een relatie met een vrouw heeft en trots is op zijn lichaam. Verder begrijpt hij alle commotie niet. Davenport moest haar woorden over hem al bijsturen, in de catacomben gonsde het van de Mauresmo-moppen en ondertussen housten zijn hormonen door zijn lichaam. Niks aan de hand dus. Waar ik het meest van in de war ben? Dat ik bij het zien van Amelie niet eens dacht: Wat een nicht. Integendeel. Ik dacht: geen grappen. Voor je het weet krijg je een klap voor je harses.