Roma: grootmeester

De meeste solisten die optreden in de serie Meesterpianisten, maken de gesuggereerde kwaliteit van hun spel op bevredigende wijze waar. Maar ook meesterschap kent gradaties, en het recital waarmee de jonge pianist Igor Roma op dit moment door het land trekt, bewijst dat hij zowel technisch als muzikaal een plaats verdient onder de grootmeesters van zijn instrument.

Igor Roma (1969) studeerde aan de befaamde pianoacademie in Imola en zag zijn inspanningen in 1996 beloond met een eerste prijs op het Franz Liszt Pianoconcours. Gisteravond imponeerde hij in de Grote Zaal van het Concertgebouw opnieuw met de warme, robuuste helderheid die zijn muzikale aanpak typeert.

De Toccata in c-klein van J.S.Bach waarmee Roma begon, klonk doorzichtig in de opbouw van de fuga zonder dat de structuur verwerd tot akrobatische mathematiek. Roma speelt zonder een zweem van spanning of krampachtigheid, en zwichtte nergens voor de verleiding de meerstemmigheid stroperig te benadrukken.

Na het Lisztconcours besloot Roma de horizon van zijn repertoirekennis te verbreden, maar de muziek van Liszt blijft hem hoorbaar vertrouwd. De chromatiek die Liszt in de korte Prelude op Bachs cantate Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen uitvergrootte tot een klanklawine, klonken overdonderend in Roma's markant toucher, waarna wat verwarrend snel werd overgegaan tot het toch heel verschillende drieluikje Venezia e Napoli. De golvende puls van het Gondoliera ontwikkelde zich van mild gekabbel tot de meer uitbundige pianistiek, die ook deed duizelen in de Tarentella. Roma bracht de dans met opvallende vrijheden in dynamiek en tempi en ging zo moeiteloos voor in duivels voortspinnende exaltatie.

Ook de twee Russische werken op het programma bewezen Roma's grenzeloze technische vaardigheden, en voerden hem in Prokofjevs Sonate nr.7 tot een hoogtepunt van subtiliteit en virtuositeit. Nieuwe motieven in het tweede deel leken als van nature voort te komen uit de fundamenten van een net verstorven eerder thema, omdat Roma zijn dynamiek tot aan een gradatie van bijna stilte weet af te bouwen. De bloeddorstige levensloop van het hoofdthema in het Precipitato (overhaast) bracht Roma in een nog onnavolgbaarder ijltempo dan de merkwaardige aanduiding al suggereert. En zelfs daarbij behield hij moeiteloos de controle over zijn haast onmenslijke vingervaardigheid.

Concert: Igor Roma. Gehoord: 31/1 Concertgebouw, Amsterdam. Herh.: 3/2 Dr. Anton Philips Zaal Den Haag; 6/2 Muziekcentrum, Enschede; 25/3 Concertzaal Tilburg.