Rel bij Belgen ondanks goud en zilver

Terwijl honderden beschonken Belgen de dubbele wielerzege luidruchtig vierden in de Slowaakse vrieskou, voerden twee Belgische veldrijders een verbale oorlog in de persruimte van Poprad. Wereldkampioen Mario De Clercq durfde nauwelijks te lachen. Nummer twee Erwin Vervecken weigerde zijn landgenoot te feliciteren. Naast hen keek Adri van der Poel met een tevreden blik naar zijn bronzen medaille. ,,Ik had niet gerekend op een podiumplaats', sprak de 39-jarige Nederlander.

Buiten de perszaal poseerden De Clercq en Vervecken met een bedremmeld gezicht voor de Vlaamse fotografen. Vervolgens reden ze zwijgzaam in dezelfde auto naar het rennerskwartier van de Belgische ploeg. Vervecken was woedend op De Clercq, die hem in de laatste ronde voorbij was gefietst en daarmee een erecode in de wielersport had geschonden. De erecode luidt: breng een zege van een landgenoot niet onnodig in gevaar door zelf te demarreren en daarmee een buitenlandse tegenstander in kansrijke positie te brengen. De Clercq had daar lak aan en daarmee bewees hij de neutrale toeschouwer een goede dienst. Hij kneep niet in de remmen, toen hij Van der Poel in de laatste ronde was gepasseerd. De Clercq zag dat de voorsprong van koploper Vervecken was geslonken en besloot tot een laatste krachtsinspanning. Daarmee nam hij het kleine risico dat Van der Poel in zijn spoor zou worden meegezogen. Maar de ervaren De Clercq had al lang gezien dat Van der Poel was uitgeput.

En zo eindigde het WK voor Vervecken in een anti-climax. Schouder aan schouder reed hij met De Clercq naar de laatste bocht, om vervolgens op achterstand te worden gereden in de sprint. Vervecken fietste met gebalde vuisten over de eindstreep. Na afloop kon hij zijn haatgevoelens tegenover De Clercq niet langer onderdrukken. ,,Ik had beter een valpartij kunnen forceren, toen we zo dicht naast elkaar reden. Hij is gewoon een klootzak, een dikke egoïst. Dit komt nooit meer goed tussen ons. Er gaat een tijd komen dat hij met deze mentaliteit gaat vallen als een baksteen.'

Om de woede van Vervecken beter te kunnen begrijpen, moeten we het vorige WK in het Deense Middelfart in herinnering brengen. Daar verdiende De Clercq na een geslaagde solo zijn eerste regenboogtrui. In het achterveld deed Vervecken destijds nuttig afstopwerk. Hij kon naar eigen zeggen De Clercq achterhalen, maar liet het landsbelang prevaleren.

Twaalf maanden later had Vervecken gerekend op een wederdienst, want het cyclisme is voor de meeste betrokkenen een sport van geven en nemen. De Clercq daarentegen verkiest bij voorkeur zijn eigen belang. Zo gunde hij vorige maand zijn medevluchter Vervecken evenmin de crosszege in Overijse. Door de weigering van De Clercq geld aan te nemen moest Vervecken de eindsprint op sportieve wijze uitvechten. En hij won alsnog. De Clercq had gisteren een duidelijke verklaring voor zijn weinig coöperatieve optreden. ,,Ik kan geen wedstrijd cadeau geven, zo ben ik niet gekweekt in het profmilieu. Ik reed voor de tweede plaats, maar ik kan moeilijk de andere kant uitrijden als degene voor mij vermoeid raakt.'

Op grond van zijn prestaties van dit seizoen is de 32-jarige De Clercq een terechte wereldkampioen. Hij liet zijn regenboogtrui bijna overal zien hij en won het eindklassement van het wereldbekertoernooi. Als wegcoureur was hij begin jaren negentig van middelmatig niveau. Op aanraden van Roger de Vlaeminck specialiseerde hij zich drie jaar geleden in het veldwerk. Hij kreeg wijze lessen van Eric de Vlaeminck, die als bondscoach van de Belgen op een voetstuk wordt geplaatst.

Zelfs een gezwel achter zijn linkeroor bracht De Clercq anderhalf jaar geleden niet uit zijn evenwicht. Hij was bang verlamd te raken, nadat hij gedurende drie maanden zijn linkeroog niet dicht kreeg. Maar toen de medische prognoses positiever werden, begon hij aan een geslaagde rentree.

De Clercq laat zich als veldrijder graag vergelijken met Van der Poel. ,,Wij zijn niet de beste, wel de sterkste veldrijders. Ons karakter danken we aan de ondervindingen op de weg.' De Clercq heeft de spartaanse wijze van voorbereiding overgenomen van Van der Poel, getuige z'n daadkrachtige optreden in huiselijke kring. Nadat zijn echtgenote afgelopen week griep kreeg, verzocht hij haar op ruime afstand uit te zieken. ,,Gelijk de postduiven in België, die ook als weduwe beter leren vliegen', glimlachte De Clercq.

Voor Van der Poel verliep de dertiende WK-deelname naar eigen tevredenheid. Hij reed tot de zevende ronde aan de leiding met de Italiaan Daniele Pontoni. De Clercq en Vervecken werden om beurten op achterstand gereden, maar ze kwamen telkens terug in de kopgroep. In de zevende ronde maakte Van der Poel een stuurfout, even later gleed hij over het besneeuwde, spekgladde wegdek. Vervolgens maakte Pontoni een soortgelijke smak en kon Vervecken profiteren. In de laatste drie ronden consolideerde hij zijn voorsprong van ongeveer twaalf seconden op Van der Poel, die zich zeker wist van een podiumplaats.

Na een eerste plaats en vijf tweede plaatsen eindigde de Nederlandse veteraan voor de tweede keer op de derde plaats bij een WK veldrijden. Hij had zich flink geërgerd aan ,,het parcours van niks', dat idyllisch gelegen lag maar voor 70 procent uit afdalingen bestond. Van der Poel had zich thuis op de hometrainer terdege voorbereid. Met computerberekeningen bootste hij het Slowaakse terrein na.

Van der Poel keek al verlangend uit naar de modderpoel in Sint Michielsgestel, waar hij volgende winter afscheid wil nemen met een tweede wereldtitel. ,,Dan ben ik zeker niet tevreden met een bronzen plak', sprak hij vastbesloten. Voor Richard Groenendaal moet het WK in zijn woonplaats een sportieve ommekeer betekenen. Hij werd gisteren gedubbeld en mocht voortijdig gaan douchen.

Correctie

In de krant van maandag 1 februari stond onder een foto op een van de sportpagina's

ten onrechte de naam van fotograaf Cor Vos vermeld. De foto, die wielrenners

Mario De Clerq en Adri van der Poel liet zien tijdens hun deelname aan het

wereldkampioenschap veldrijden in Slowakije, was gemaakt door het ANP.