Affourtit danst en peinst over liefde

Het ondergeschoven kindje van de film (geluid) is de inspiratiebron voor de dansvoorstelling Dance with a stranger van theatergroep Courage. Dat de gelijknamige film het verhaal vertelt van de laatste vrouw die in Engeland in 1958 ter dood werd veroordeeld voor de moord op haar minnaar, doet er voor choreografe Anne Affourtit en regisseur Margrith Vrenegoor schijnbaar niet zo veel toe. Belangrijker zijn de liedjes die het verlangen naar geluk dat voorbij is, uitdrukken. De vrouw gelooft nog steeds dat zij en haar minnaar voor elkaar bestemd waren. Ooit, toen ze in elkaars armen lagen, was het leven goed. Nu is de vrouw alleen en lijkt ze tegen de muren van haar gevangenis op te vliegen. Flarden van filmdialogen zijn de herinnering aan betere tijden.

Danseres Anne Affourtit schuifelt tergend langzaam langs de muur van de voormalige balletstudio van de Amsterdamse Stadsschouwburg die voor deze gelegenheid is ingericht als een jazzsalon van het beschaafde soort. Een heuse ober (Henk van Mullem) brengt het publiek een glas kir. Affourtit ploft vervolgens op de bank om bewegingsloos haar leed te overpeinzen zoals alleen slachtoffers van de liefde dat kunnen. Af en toe barst ze weer even los en slaat met schoenen op de muur of beweegt vrijelijk in de kleine ruimte. Het heeft iets intiems want Affourtit danst en hijgt bovenop je lip. Die intimiteit is ook dan ook de kracht van Dance with a stranger. Je hoort Affourtit zacht meezingen met de wat slomige liedjes van filmcomponist Richard Hartley (`I still believe we were meant to be for each other'), je ziet de druppels zweet over haar rug lopen. Maar intimiteit is niet genoeg om de voorstelling echt interessant en boeiend te maken.

Het voordeel van film is dat je van het ene in het ander shot de tijd kunt laten verspringen. Dat schiet lekker op. De voorstelling lijkt op een momentopname uit de film, alsof de film in de pauzestand van de video is gezet.Weliswaar een theatraal moment van wanhoop, maar zelfs wanhoop is na veertig minuten onderhevig aan slijtage. De sfeer was door regisseur Vrenegoor mooi neergezet, ze heeft alleen nagelaten contrasten aan te brengen. Wat overblijft is de suggestie van een diep gevoelsleven dat niet navoelbaar wordt. Vrenegoor heeft Affourtit te weing theatrale middelen en dramaturgie aangereikt en in combinatie met het beperkte choreografisch vermogen van de danseres, is Dance with a stranger een matte voorstelling geworden.

Voorstelling: Dance with a stranger van Courage. Choreografie: Anne Affourtit. Regie: Margrith Vrenegoor. Muziek: Richard Hartley. Gastheer: Henk van Mullem. Gezien op 28 januari Stadsschouwburg Amsterdam alwaar nog t/m 13 februari.