Cuisine Regionale Neerlandaise

De Roode Leeuw, Damrak 93-94, Amsterdam, Tel. 020-5550666

Marco Borsato, Anthony Kamerling en het buitenland hebben afgedaan. Het komende jaar is voor Andre Rieu en Nederland, zo meldde vorige week een trendvoorspeller op televisie. Mocht deze voorspelling uitkomen en zich ook uitstrekken tot de keuken, dan is er sprake van een kleine culinaire revolutie. De traditionele Nederlandse kookkunst heeft de laatste jaren weliswaar aan aanzien gewonnen, maar tot een echte doorbraak is het niet gekomen.

Het Amsterdamse restaurant `De Roode Leeuw' werkt al jaren aan het behoud van het vaderlandse gastronomische erfgoed, als lid van de organisatie `Neerlands Dis'. Op de gevel staat in neonletters `Cuisine regionale Neerlandaise'. Het moet de over het Damrak flanerende toeristen tot een kennismaking met de Nederlandse keuken verleiden. Dat lijkt aardig te lukken, want buitenlanders van alle leeftijden en allerlei herkomst vormen een groot deel van het gemengde publiek op een gewone zondagavond. Behalve met buitenlandse toeristen is het afgeladen vol met Amsterdammers - De Roode Leeuw heeft een aantal trouwe fans - en dames van elders die bekomen van een zondagje winkelen voor ze met de trein naar huis terug keren.

De sfeer in het restaurant treft als vooroorlogs. De lambrizering is van donker hout, daarboven zijn de wanden geschilderd in de kleur van de mantelpakjes van minister Netelenbos, ossenbloedrood. Stadsgezichten, glas-in-lood taferelen en een portret van Beatrix en Juliana sieren de muren. Aan het plafond hangen vier grote consoles waarop, in houtsnijwerk, vierspannen met koetsen en karren. Geheel in vooroorlogse stijl neemt een garderobejuffrouw tegen afgifte van een nummertje de jassen in bewaring. En er zijn echte obers; menig ober viert in deze zaak het vijfentwintig en veertigjarig dienstjubileum. De schalen verschijnen aan tafel en de ober serveert uit. De porties zijn ouderwets royaal.

De Roode Leeuw mag oer-Hollands zijn, hier geldt het `wait to be seated' systeem, compleet met een menustandaard bij het donkerhouten hekwerk dat de ingang tot het restaurantgedeelte markeert. We zijn nauwelijks geplaceerd of vlak achter ons begint een nog niet eerder opgemerkte pianist aan een vrolijke polka.

Even later begeleidt hij een sopraan die zich, in het kielzog van Andre Rieu, met verve overgeeft aan het licht klassieke repertoire. Even denken we aan madame Edith, die in `Allo, Allo' de gasten met zang vermaakt, maar deze zangeres is duidelijk beter in de hogere stemregionen. En als het wat lastig wordt zingt ze gewoon wat anders. Na afloop van elk nummer begint de hond van een van de gasten luid te blaffen.

Op de kaart staan, in zeven talen, gerechten als riblapje, stamppot, kalfsgehaktbal, kabeljauw met mosterdsaus en kapucijners met alles erop en eraan. Het sympathieke van De Roode Leeuw is dat ze daar niet creatief eigentijds mee om gaan, maar de gerechten gewoon bereiden zoals ze horen te zijn. Voor f52,50 is er een keuzemenu, a la carte eten is een gulden of vijftien duurder. De wijnkaart is internationaal, met ruime keuze in wijnen van rond de veertig gulden. Een paar jaar geleden was er nog een Nederlandse wijn maar die is nu van de kaart verdwenen.

Als de kroketten arriveren zingt de sopraan `Zwei Herzen im Dreivierteltakt', daarmee krijgt ze de hond eindelijk plat. Onze harten gaan niet sneller kloppen van de kroketten. In de driehoekige kaaskroket is nauwelijks kaas te proeven. De substantie, de smaak en de vettige korst van de plaatvorminge garnalenkroket maken ook niet gelukkig. De hoofdgerechten zijn beter geslaagd. De gegratineerde Urker visschotel - we ontwaren onder meer zalm en zoute vis - met een garnituur van worteltjes en een stronkje witlof is precies zoals het hoort, net zoals het stooflapje met gebakken uien kruimige aardappelen en rode kool. Bitterkoekjespudding, geserveerd met advocaat en een Amsterdamse gevulde koek met kaneelijs en honing besluiten het menu.

`It is time to say goodbye' duidt op de finale van het muzikale duo. Mocht daar nog twijfel over bestaan, dan neemt het daaropvolgende nummer `De muziek is voorbij' die weg. Niet dan nadat iedereen omstandig is toegewuifd en de verzoening met de eigenaar van de hond heeft plaatsgevonden, vertrekt het duo. Voor ons is de lol er nu ook af. We houden het voor gezien na een kop koffie met een piepklein glaasje likeur, een Gouds stroopkoekje, een Amsterdams kaneeltje.