Zapman

Van de mannen met wie ik zondags op een hobbelig veldje achter een bal aanren, ken ik de voornamen. Hun auto's ken ik ook, daar komen ze mee. Ik weet wat voor auto ze daarvoor hebben gehad, en van sommigen weet ik ook nog de auto daarvoor. Maar hoe ze van achteren heten, of ze een vrouw hebben, kinderen misschien, geen idee. Je slaat ze zondags op de schouders, scheldt ze uit, vliegt ze om hun nek, staat tegen ze aan te duwen in het doelgebied zonder enig benul wie ze de andere dagen van de week zijn.

Soms zie ik een man in de stad die me vaag bekend voorkomt. Een man in uniform, een man achter een kinderwagen, een man in driedelig pak. Als dan eindelijk het dubbeltje valt, gaat er een lichamelijke gewaarwording door me heen die nergens mee te vergelijken is. Die twee uurtjes per week krijgen er opeens honderdzesenzestig bij (24 maal 7 min die 2 van zondag). Hoe zal ik het noemen? Een openbaring, ja, een openbaring is het om te zien hoe ze zich de rest van de week aan de wereld vertonen.

Afgelopen woensdag werd het NOC*NSF Sportgala uitgezonden vanuit de RAI te Amsterdam. U begrijpt dat ik op het puntje van mijn stoel zat. De eerste rijen vol mensen die je anders alleen in sportkleren ziet, nu eindelijk eens in hun dagelijkse kloffie. Gianni Romme in een zwarte ribfluweel-creatie met een nog nooit vertoonde rolkraag. Marianne Timmer met een gevlochten staartje in donkerbruin broekpak. Ellen van Langen op hoge hakken. Paul Haarhuis had zich geschoren. Het zag er allemaal goed verzorgd uit, maar wat ik ook keek, de verwachte openbaring bleef uit.

Ik heb de hele week gepiekerd waar dat in hemelsnaam aan kon liggen. Zou het komen omdat ik ze nooit op de schouders heb geslagen, nooit op ze gescholden heb? Omdat ik geen idee heb in wat voor auto's ze rijden? Of kwam het door wat ze hadden aangetrokken? Dat waren geen doordeweekse pakkies die ze aanhadden. Je weet zeker als Gianni thuiskomt hangt hij dat ribfluwelen jasje in de kast en haalt het pas tevoorschijn bij het volgende NOC*NSF Sportgala. Ellen van Langen schopt die hoge hakken uit en kijkt ze nooit meer aan. En Paul Haarhuis houdt voorlopig zijn scheerapparaat voor gezien.