Commissie-Kordes

De commissie-Kordes heeft voorgesteld de regering een flink bedrag te laten betalen aan de Nederlandse joden (9 december). En ja hoor, daar gaan we weer. Als ze het over 'de joodse gemeenschap' hebben, dan gaat het weer over de kerkgenootschappen, joods maatschappelijk werk, joods onderwijs, joodse culturele zaken, enz. Dan wordt er weer gedacht dat gemak en overzichtelijkheid belangrijker zijn dan nadenken over een realistische definitie van het Nederlandse jodendom.

Het wordt tijd dat men in Nederland inziet dat het jodendom niet ophoudt bij de zo-hoeven-we-niet-na-te-denken grensafbakening van de kaartenbak. Joden die in en van de oorlog hebben geleden hebben aanspraak op (een dun plakje van) de Kordes-koek. Zo simpel ligt het. Het gaat om een groep joden, die maar zeer ten dele overlapt met de groep joden die vandaag in officiele kaartenbakken (willen) staan. De grens van Kordes hoort langs de oorlog te lopen, niet langs die kaartenbakken. Als het de Nederlandse overheid werkelijk om rechtvaardigheid gaat, geef dat geld dan uit aan die paar echte individuele claims die er nog blijken te zijn, en stel de (grote) rest ter beschikking van de WUV (Wet Uitkering Vervolgingsslachtoffers), om een aantal van die onzinnige beperkingen op te heffen, waarmee de Uitkeringsraad zich tegenwoordig steeds onzichtbaarder maakt voor mensen die het werkelijk nodig hebben.

Ik denk aan zaken als het opheffen van datumbeperkingen voor wie 'niet-op-tijd' een uitkering durfde of kon aanvragen, aan het scheppen van een mogelijkheid bejaarden van thuisverpleging te voorzien omdat ze panisch worden van het idee weer machteloos in een verpleegtehuis te moeten onderduiken, of gewoon aan een verhoging van de uitkeringsvoet. Niet zo moeilijk allemaal hoor. Kwestie van een paar regeltjes aanpassen. En misschien zou het ook een klein beetje helpen het monolitische beeld van het Nederlandse jodendom wat meer in overeenstemming te brengen met de complexiteit van de werkelijkheid.