Frank Mandersloot; De galerie

'Moorddroom/door to door' van Frank Mandersloot, t/m 16 januari (gesloten van 25 dec t/m 3 jan) in Galerie Fons Welters, Bloemstraat 140, Amsterdam. Di t/m za 13-18u.

In de galerie van Fons Welters ruikt het naar versgezaagd hout en naaldbossen. De achterruimte van de voormalige garage is voor de helft aan het zicht onttrokken door een hoge schutting van ruwhouten planken waar hier en daar een dennentakje tussendoor steekt. Kunstenaar Frank Mandersloot (1960) heeft de anders zo kale expositieruimte met eenvoudige middelen omgetoverd in een knusse kamer. De ruimte ademt nu de sfeer uit van een kneuterige country-en-westernbar of een tuincentrum dat een tijdelijke hoek heeft ingericht voor de verkoop van kerstartikelen.

Deze zogenaamde gezelligheid wordt benadrukt door de zelf ontworpen IKEA-houten meubels die in de ruimte zijn neergezet: vier felgekleurde met hout beklede zitzakken, een ledikant dat dienst doet als krantenbak en verschillende massieve tafels. De koffiekringen in het hout verraden dat Mandersloot de meubels niet alleen als sculptuur heeft bedoeld, maar er in het dagelijks leven ook nuttig gebruik van maakt.

De schijn van gezelligheid is echter bedrieglijk, want hoe langer je in de 'huiskamer' rondloopt, hoe beklemmender de sfeer wordt. Wie zegt dat er niet iemand in het donker achter de schutting zit en ons door de spleten begluurt? Ook vallen plotseling details op, zoals de houten plankjes die op de schutting zijn getimmerd en die bij nader inzien letters voorstellen. Met enige moeite is de primitieve graffiti te ontcijferen en zijn de mysterieuze en omkeerbare woorden 'moorddroom/droommoord' leesbaar. Waar de woorden precies op slaan wordt niet duidelijk, maar ze prikkelen wel de fantasie. Is een droommoord een perfect uitgevoerd of een gefantaseerd misdrijf? En wat is dan een moorddroom? De op het eerste gezicht zo knus ingerichte ruimte begint steeds meer te lijken op een filmset van een suspense-drama met hoog Twin Peaks-gehalte.

Het werk van Frank Mandersloot wordt gekenmerkt door dubbelzinnigheid. Niets is wat het lijkt en alles is multi-interpretabel. Achter de eenvoudig uitziende sculpturen schuilt een reeks aan diepere betekenissen en de in Flintstone-stijl geschreven woordgrappen brengen een stroom van gedachten op gang. Alles hangt met elkaar samen: het hout van de schutting met het houtskool van de tekeningen, en titels als Ashes to ashes, Dusk to dawn en Symmetry/cemetery met de op de schutting gespijkerde moordwoorden.

Mandersloots werk gaat over thema's als de cyclus van dag en nacht en van leven en dood.

Een op ooghoogte opgehangen afzuigkap blijkt bij nader inzien een schaalmodel van de galerieruimte te zijn. Wanneer je je hoofd onder de kap steekt, lees je de in zwarte letters gespoten woorden 'Rights/Rites/Riots'. En als je er vervolgens achterkomt dat de titel van dit werk 'White Cube/Black Graffiti' luidt, zijn de associaties met zwarte slachtoffers als Rodney King snel gemaakt. De harde realiteit van het dagelijkse leven is de veilige omgeving van de galerie binnengedrongen.

De deuren die her en der in de ruimte zijn opgehangen, symboliseren die overgang van de bedreigende buitenwereld naar de beschermdheid van de huiskamer; de scheiding tussen de publieke en de private ruimte. Een deur die vooroverhellend aan de muur is gehangen, heeft een brievenbus waardoor iedere dag de ochtendkrant wordt geschoven. De kranten zullen zich in de loze ruimte tussen deur en muur ophopen en zo een berg toegestroomde maar ongelezen informatie, verhalen en herinneringen vormen. Met het dagelijkse ritueel van de krant die wordt bezorgd, verbeeldt Mandersloot het verstrijken van de tijd. Dat de berichten die via het ochtendblad de huiskamer binnendringen niet altijd even vrolijk zijn, maakt de naast de deur hangende tekening 'Dusk to dawn' duidelijk. Het vrolijke goeiemorgen is hier vervangen door de in dikke zwarte letters geschreven tekst 'Good mourning'.