United-supporters omhelzen hun helden

MANCHESTER, 10 DEC. Ruim tien minuten voor het einde van de wedstrijd liep Alex Ferguson, de coach van Manchester United, in alle rust naar de rand van het veld.

Hij stak zijn beide wijsvingers omhoog en liet daarmee zijn spelers zien dat de stand 1-1 genoeg was. Wisselspelers van de Engelse ploeg die bezig waren zich warm te lopen, staakten hun oefeningen en begonnen met handbewegingen aan de spelers in het veld duidelijk te maken dat aanvallen niet meer hoefde. Manchester United had zich evenals tegenstander Bayern Munchen geplaatst voor de kwartfinale van de Champions League.

Vanuit Turijn, waar Juventus met 2-0 voorstond tegen Rosenborg, en vanuit Bilbao waar Athletic met 1-0 tegen Galatasaray leidde, had Ferguson al vernomen dat 1-1 toereikend was voor zijn ploeg. Waarom dan nog aanvallen en proberen Bayern alsnog te verslaan? Ferguson begreep dat hij daarmee tegen de zin van de 55.000 fans handelde. Een geselend fluitconcert steeg dan ook op van de tribunes van Old Trafford, waar voordien nog een storm van aanmoedigingen en liederen had gewoed. Mannen en vrouwen schreeuwden bastards and fucking millionaires en ze balden hun vuisten.

Engelsen houden niet van berekend voetbal. Er moet gestreden worden en er moet gewonnen worden. Ferguson weet dat ook. Nog voordat hij zijn analyse van de wedstrijd begon, bood hij al zijn excuses aan de toeschouwers aan. United kon niet meer winnen van dit sterke Bayern, meende The Boss, daarom moest de ploeg op een gelijkspel aansturen wilde ze zich kwalficeren. Hij voegde er meteen aan toe dat een dergelijke spelopvatting weliswaar risico's inhoudt voor een ploeg als Manchester United. Behoudend spelen, proberen gelijk te spelen, dat ligt United niet. En bij Duitsers weet je het nooit, zei Ferguson.

's Middags liep Ferguson al zingend door de gangen van het kantoor van Old Trafford. Een Schots lied over de liefde, zei hij vrolijk. Nee, hij maakte zich geen zorgen over het resultaat van de komende avond. It will be a great game you'll enjoy it, en hij liep zingend verder. Buiten arriveerden een voor een de spelers van United bij de South Stand Tunnel. Ze hadden de laatste dag en nacht voor de wedstrijd thuis doorgebracht en kwamen nu in Jeeps en sportwagens aangereden. Ze stapten uit, gaven het stuur over aan een stadionbeambte en vertoonden zich als filmacteurs voor een premiere aan de ingang van het theater aan hun fans.

Ze deelden handtekeningen uit, poseerden voor de familiecamera's en liepen zwaaiend het stadion binnen.

David Beckham arriveerde als laatste, niet met vriendin Victoria, maar met zijn moeder. Juichend en zingend werd Becks door honderden fans begroet. De commercie en het kapitaal mogen het grote publiek dan dreigen te vervreemden van het topvoetbal, op Old Trafford staan de spelers nog heel dichtbij de mensen. Giggsie, Becks, Keano en Colie zijn hun grootste helden. In het elftal van gisteravond stonden vijf spelers (Brown, Gary Neville, Beckham, Giggs, Scholes) die in de jeugd van Manchester United opgroeiden en zaten er nog eens twee op de reservebank (Butt en Phil Neville). Welke topclub kan daar in deze tijd nog trots op zijn? Manchester United dus, de club die zo rijk is dat het elke speler kan kopen die Ferguson wil.

Deze heerlijke club die op het heerlijke Old Trafford speelt, mocht niet ontbreken in de kwartfinale van de Champions League. Een ploeg die twintig doelpunten in zes wedstrijden maakte, hoort er ook thuis. Maar gisteren mocht niet verloren worden van Bayern Munchen, een ploeg die sterker is dan op grond van het teruglopende niveau van het Duitse voetbal mag worden verwacht.

Trainer Hitzfeld, die in 1997 met Borussia Dortmund de Champions League won, heeft van Bayern een heel goed elftal gemaakt rond Dreh- und Angelpunkt Effenberg, de Braziliaanse spits Elber, de Bosnische spits Salihamidzic, de Franse linksback en wereldkampioen Lizarazu en de gisteren weer goed spelende Matthaus (37). Verliezen van Bayern zou de genadeklap zijn voor United.

Voor de Engelsen was voorzichtigheid geboden in het doorde Nederlandse scheidsrechter Jol uitstekend geleide duel.

De aanvalslust diende beperkt te worden, anders zouden de Duitsers met counters de ploeg kunnen overrompelen. Het was te merken dat Engelsen niet goed overweg kunnen met een behoudende speelwijze. Jagen en schieten, dat ligt ze beter. Opgezweept door de fans konden ze het niet nalaten het Duitse doel te belegeren met snelle aanvallen. Vooral wanneer Giggs, na een lange blessureperiode terug in het elftal, aan de bal was ging er een golf van hoop en verwachting door het stadion. Maar Giggs speelde timide. Een paar keer slechts liet hij zijn talenten zien. Zoals bij een subtiel tikje naar Cole, de beste man van het veld, die zich snel omdraaide en op de buitenkant van de paal schoot. En zoals na een gave solo, waarna Giggs de bal teruglegde op Keane, die van afstand snoeihard scoorde.

De Duitsers kwamen niettemin vaak voor het doel van keeper Schmeichel, maar de oude Deen was heer en meester in zijn territorium. Vlak na rust ging hij stijlvol naar de bal om een schot van Kuffour te verijdelen. Tien minuten na rust was hij toch kansloos na een hoekschop. Salihamidzic was snel ter plekke om Bayern naast Manchester United te schieten. Langzaam leek de angst in de Engelse ploeg te kruipen. Gelukkig was er nog Stam, de onverzettelijke centrale verdediger die elk kopduel won en nooit werd gepasseerd. Met Scholes in de spits (Yorke raakte geblesseerd en werd vervangen door verdediger Johnsen) gooide United de angst van zich af. Beckham etaleerde zijn sublieme traptechniek met prachtige kromme voorzetten en heerlijke schoten op doel. Helaas, toen Ferguson tien minuten voor tijd aan het veld verscheen, ging de storm liggen.

Van een dramatisch slot kon geen sprake meer zijn. Het was een afsluiting die velen betreurden. Maar een kwartier na de wedstrijd was alles vergeten. De megastore van de club puilde uit van souvenirkopers en in de South Stand Tunnel stonden honderden fans al weer klaar om Giggsie, Becks en Colie te omhelzen.