Opinie

SUPPORTER

Hij heeft het journaal gehaald. En terecht. Afgelopen zaterdagavond hing ik een minuut voor aanvang van mijn voorstelling nog voor de televisie en hoorde het als laatste bericht voor ik het toneel op mocht. Pe Muhren de legendarische stadionspeaker van Volendam, is vannacht in zijn slaap overleden. Een warme herinnering deed me gloeien. Vijftien december 1991 was ik zijn gast in het stadion van FC Volendam. Het was de wedstrijd Volendam-Ajax. Via zijn zoon Kees had hij mij gevraagd of ik het leuk zou vinden. Ik vond het leuk, dus we spraken af. Door de telefoon vroeg ik wat ik moest doen?

Youp

'Naast mij in de radiokamer zitten', sprak Pe, 'en een gedicht voorlezen.'

'Moet ik dat schrijven?', vroeg ik.

'In godsnaam niet', zei hij, 'laat dat maar aan mij over!'

Ik wist mijn plaats. Het werd een wereldmiddag. Samen met zijn tweelingbroer Jan bemande hij de warme radiokamer, het veld was poederig besneeuwd, Ajax maakte vier doelpunten en hij riep ze alle vier om alsof het om een goal van de thuisclub ging. De echte stadionspeaker die het publiek nog 'dames en heren' noemde! Zoals het hoort.

In die tijd werd Volendam financieel gesteund door Veronica en vanuit het warme hok keken wij uit op de directie van deze pornografische vechtomroep. Van der Reijden, Rob Out en nog iets anders onduidelijks in zo'n camelkleurige leasejas zaten vlak voor ons en zelden was ik weemoediger. De gemoedelijke jaren-vijftigsfeer bij Pe en voor me het nieuwe poendenken van de jaren negentig. In die tijd ging het gerucht dat er in de Veronica-top nogal gesnoven werd, dus ik vroeg me af of die sneeuw op het veld voor Rob Out was? Pe moest lachen, maar beval me onmiddellijk dat ik dat niet door de microfoon mocht zeggen. Ik kreeg les. Hij vertelde wat je wel en wat je niet kon roepen, hoe hij hooligans rustig kreeg, loten verkocht en mensen naar de volgende wedstrijd toepraatte. Het was geen les, het was een college. Cabaret in het theater en speaken in het stadion!

In de Arena hebben ze nu een sympathieke Avro-meneer op een scherm, maar mijn hart schreeuwt om een stem. Niets anders dan een stem. Een stem met ruststanden! Er is een seizoenkaart gevonden. Meer niet!

Negenenvijftig jaar heeft hij achter de Volendamse micro gezeten. Hij bracht het voetbal terug tot zijn ware proporties. Tot voetbal. Wat hij ervoor kreeg? Niks. Hij was lid van Volendam en het omroepen was zijn taak. Hij heeft het journaal gehaald. En terecht.