Opinie

Ode

Gisteravond was er geen Lang leve de kampioen en ik heb het node gemist. En niet alleen ik. Mijn halve omgeving had een wrevelige vrijdagavond. Velen onder u hebben geen idee waar ik het over heb, maar de kenners van dit fantastische VARA-programma treuren ongetwijfeld met mij mee.

Youp

Michiel van Erp is de maker van een bijzonder soort televisie. Het eerste dat ik ooit van hem zag heette Lang leve de Vereniging. Korte impressies van maffe verenigingen en het waren stuk voor stuk juweeltjes. Van een Limburgs gezelschap, dat alle langs de weg gelegen Mariakapelletjes onderhoudt, tot een groepje goedwillenden, die samen een klaar-over-club voor padden, kikkers en egeltjes vormden.

Met open bek keek ik naar de buis en vroeg me telkens hardop af of hij de types niet had verzonnen en acteurs had ingehuurd om al die malloten te spelen. Maar het tegendeel was waar. De clubs en de mensen waren allemaal echt. Hierna volgde een serie Lang leve Nederland en hierin combineerde hij telkens een aantal maffe bewoners van diverse steden. Ook die waren prachtig. Voor mij was het hoogtepunt de vader en de zoon uit Maastricht, die er een tweederangs kappersschool op nahielden. Die uitzending heb ik een keer of zes gezien.

Dit seizoen heeft Michiel mij echt verpletterd met zijn serie Lang leve de kampioen. Bij de eerste uitzending was het meteen al raak. Het ging om het Nederlands Kampioenschap voor Schoonheidsspecialisten en daar tussendoor had hij een reportage gesneden over een zielige vorkheftruckchauffeur, die zich liet oplichten door een glad babbelende man, die een soort tupperwareparties voor parfum organiseerde. Tot vorige week was het portret van de ondergang van de voetbalclub Limburgia mijn absolute favoriet. Hij had dit gecombineerd met een door een hele zielige mevrouw georganiseerde Culinairie. De man van de mevrouw was Kiwani en dat is een soort ziekenfondsrotary. De club kwam uit Bilthoven en organiseert jaarlijks een driedaags eetfestijn voor een of ander goed doel. Je zag zo'n aandoenlijk promodorpje dat je ook wel in de schaduw van een of ander hockey- of tennistoeurnooi ziet. Het gaf zo'n treurig prachtbeeld van de gemiddelde provinciekakker. Die zielige mevrouw, de sneue mannen de joviale sponsor, zijn verbitterde echtgenote, de allochtonen die de wc's schoon moesten houden, de toon waarop die mevrouw ze toesprak, de manier waarop ze haar hond riep of waarop ze meezong met een kinderen voor kinderenliedje, enzovoort.

Tranen van het lachen liepen over mijn wangen. En maar terugspoelen. Zei ze het echt? Let op die man! Kijk naar haar laarzen! Hoor hoe die ene gozer 'vrindje' zegt. Tien keer heb ik hem gezien en wat mij betreft kon hij niet worden overtroffen. Tot vorige week de heer De B. uit Blaricum in beeld kwam. Kees van Kooten kan vieze mannen neerzetten, maar verliest het van deze handelaar in Filippijnse au pairs die echt zo ranzig is. Zijn praten over zijn eigen Filippijnse vrouw, zijn wachten op zijn meisjes op Schiphol, zijn reageren op een kind en zijn luisteren naar een of andere rijke troel die graag zo'n oosters speeltje wou. Deze uitzending was gecombineerd met buschauffeur Willy uit Eindhoven, die sneue mensen opleidt tot auralezer en regressietherapeut. Fascinerend. Ik vraag de VARA om komende winter alle uitzendingen op de late zaterdagavond te herhalen en ik raad iedereen aan om er naar te kijken. Smul van de details, de simpele geesten en de meedogenloze manier waarop Van Erp zijn personages zichzelf onderuit laat halen. Hij doet niets. Hij vraagt alleen en de hoofdpersonen lopen gratis leeg. Na de laatste uitzending was ik vooral door de louche meisjeshandelaar verbaasder dan verbaasd, maar gelukkig werd dit gevoel ingehaald door de realiteit. Hoorde het ware verhaal van een mevrouw bij ons in de gordel, die een Filippijnse au pair heeft voor haar drie hondjes. Echt waar? Echt waar! Niet verzonnen? Niet verzonnen.