opinie

    • Youp van ’t Hek

Supporter

Al gedacht aan de spelersbus van Ajax, de kleedkamer van Barcelona en het vliegtuig van de Nederlandse volleyballers? Morten Olsen, Louis van Gaal en Toon Gerbrands. Hoe was hun maandagochtend? Hoe gaan ze het verder aanpakken de komende week? Olsen mort over het volgend seizoen met een Boerloos, Sarloos en Blindloos Ajax, bij Louis dwarrelt het witte zakdoekjes en in het huis van Toon gloeit de telefoon. Hij kent het nummer van Blange uit zijn hoofd, maar moet hij het toetsen? Hoe begin je het gesprek? “Hallo Peter met mij! We moeten toch maar eens...”

Het Arie-Haangevoel van de trainer, de ondraaglijke zwaarte van het verlies, de slapeloze nacht en de wetenschap dat het hele winkelcentrum je aanloert. Niemand zegt iets. Ook niks negatiefs. Zeiden ze maar iets verschrikkelijks, gaf er maar iemand een schreeuw, werd je maar recht in je bek uitgelachen! Maar het is stil. Bekers glimmen in de prijzenkast juichfoto's sieren de wanden van de kleedkamergang en de spelers hebben verpletterende herinneringen aan uitzinnige mensenmassa's. Als je naam eenmaal gescandeerd is...

En nu rommelt het. In het bestuur, in de supporterskroegen en bij de spelers onderling. De mobieltjes rinkelen voortdurend, vage makelaars informeren naar de toekomstplannen. Porto heeft belangstelling, Pisa hangt aan de lijn en Lille vraagt vrijblijvend om Auxerre voor te zijn.

Bij Feyenoord is het hosanna, Mallorca is euforisch en de Italiaanse volleyballers dansen tot diep in de nacht met plaatselijke schonen. Als je wint heb je vrienden, maar bij Morten, Louis en Toon is het stil. Zo verpletterend stil...

    • Youp van ’t Hek