Placebo aangetast door griep

Concert: Placebo. Gehoord: 28/11 Melkweg Max, Amsterdam.

De schrik zat er goed in, nadat zanger Brian Molko had gedreigd om de eerstvolgende stagediver met zijn gitaar van het podium af te meppen. Molko's provocatie veroorzaakte precies dat beetje opwinding dat het uitverkochte optreden van zijn groep Placebo kon gebruiken. “I don't need you cunts fucking with my show,” sneerde hij op een moment dat die show niet veel meer voorstelde dan een overdosis irritant knipperlicht en het schattige jurkje dat de kaalgeschoren bassist Stefan Olsdal over zijn leren broek had aangetrokken.

In essentie is Placebo een tamelijk voorspelbare drie-akkoorden-rockband, die de beperkingen van de triobezetting compenseert met Molko's nichterige, aan David Bowie en T-Rex verwante uitstraling. Placebo speelt zichzelf in de aan het glamrocktijdperk gewijde speelfilm Velvet Goldmine, en met zijn decadente uitstraling werd de Amerikaan Brian Molko in Londen omarmd als het buitenbeentje van de Britpop. De tweede cd Without You I'm Nothing klinkt ambitieuzer en kleurrijker dan het wisselvallige debuut uit 1996.

Op het podium valt Placebo terug op tamelijk botte gitaarrock, die zaterdag in Amsterdam matig uit de verf kwam omdat Molko zijn herkenbare snerpende stem door een griepje maar op halve kracht kon gebruiken. Het korte optreden met een teveel aan slepende, langzame nummers weerhield het publiek er niet van om heftig op en neer te springen, in een grappig contrast met Molko's behaagzieke lieve-jongensteksten. Niets is belangrijker dan de liefde voor je vrienden, betoogde hij in de hit Pure Morning. Wie zich toch op het podium waagde, riskeerde een klap met een gitaarhals.