Ain't Misbehavin': grommen en gillen

Voorstelling: Ain't Misbehavin', door Melody Musical Productions. Met o.a. Marjorie Barnes, Denise Jannah. Muziek o.l.v. Ron Metcalf en Paul Mulder. Choreografie en regie: Jim Weaver. Gezien: 29/11 in Het Park, Hoorn. Tournee t/m 1/5. Inl. (0229) 270684.

De terminologie schiet te kort, want een musical is Ain't Misbehavin' niet te noemen. Een revue eerder, of gewoon een show waarin vijf vocalisten met enig danstalent vrijwel nonstop de onweerstaanbare songs van Fats Waller ten gehore brengen - en voor elk van die nummers is een vindingrijke enscenering ontworpen, onder een lichtgevende boog van pianotoetsen. Het concept dateert van 1978, toen er voor het eerst succes mee werd geoogst op Broadway. En sindsdien is het alsof de voorstelling altijd wel ergens op de wereld wordt opgevoerd, meestal met succes.

Ain't Misbehavin' is ook een ideale show voor een jong impresariaat als Melody Musical Productions: vijf spelers en een achtkoppig orkestje met gevoel voor de oude jazz die de muziek van Fats Waller (1904-1943) zo tintelend en swingend maakte. Dat is, voor hedendaagse musical-begrippen, een bescheiden omvang die het mogelijk maakt er veel Nederlandse theaters mee aan te doen. Bovendien kan met songs als Honeysuckle Rose, Mean to me en het aanstekelijke titellied weinig meer mis gaan. Ze zijn niet (of nauwelijks) kapot te krijgen, ook niet in deze nieuwe versie met de populaire zangeressen Marjorie Barnes en Denise Jannah als twee van de vijf solisten.

Mij is het vaak een gruwel hoe de geraffineerde eenvoud van de nummers hier wordt vertroebeld door de tierelantijnen die zij, en de andere drie, er omheen zingen. Blijkbaar heeft de Amerikaanse gastregisseur Jim Weaver zich gebaseerd op de stijl van veel zwarte artiesten die in de tijd van Fats Waller hun blanke publiek moesten behagen: zo kinderlijk en zo koddig mogelijk, want zo zagen die lui hun negers graag. Zodoende putten de zangers zich voortdurend uit in komisch gefrutsel dat de songs er niet beter op maakt. Ze grommen, slaken gratuite gilletjes en geven in tussenwerpsels commentaar op de teksten die ze zingen, zodat ook de vondsten van Wallers tekstdichters vaak verloren gaan. En het anders zo schrijnende Black and blue is een betekenisloos nummertje beurtzang geworden, dat evenmin recht doet aan het gave origineel. Maar vast en zeker zullen veel bezoekers aardigheid beleven aan deze nieuwe versie van Ain't Misbehavin'. Visueel is de productie bovendien tot in de puntjes verzorgd; onder de boog van toetsen schijnt steeds sfeervol licht. In het midden troont, op zijn rug gezien, pianist Ron Metcalf aan zijn klavier. Hij heeft hetzelfde forse postuur als Fats Waller destijds, in hemdsmouwen en met een bolhoed op. En hij speelt onverstoorbaar door.