Column

In de war

Twee komma drie miljoen Nederlanders hebben per jaar een of meer psychische stoornissen en slechts achthonderdduizend mensen zoeken hulp.

Dit blijkt uit een recent onderzoek. Vroeger zou ik van zo'n getal schrikken, maar naarmate ik ouder word weet ik beter. Ten eerste is het onderzoek uitgevoerd in opdracht van de hulpverleners zelf en die zitten niet te wachten op een uitslag waaruit blijkt dat ze overbodig zijn. De psychische hulpverlening is een bloeiende sector en dat wil men in die kringen graag zo houden.

Een vriendin van mij is haar hele leven platgewalst door alles wat ook maar een beetje peut. Ze surfte van het ene spreekuur naar het andere, ging naar kneusweekendjes in de Franse Pyreneeen, danste drie keer per week de stress van zich af bij een therapeutisch bewegingscollectief onder leiding van een zekere Bart Jan. Haar leven was een warm bad van luisterende oortjes en zachtzalvende antwoorden. Heerlijk! Ik ben zelf meer de man van een goed pak op je sodemieter, een koude douche en drie weken straatvegen in een sloppenwijk van New Delhi. Dat laatste mag ook nog wel eens helpen.

Laatst vertelde ze mij dat ze nu zelf een officiele cursus psychotherapie doet en dat binnenkort andere kneuzen bij haar op de sofa terecht kunnen. Ik ben bang dat haar nieuwe praktijk een groot succes wordt. Mijn vriendin is een en al begrip en zal elke fobie, faalangst en andere onzekerheid met vooral veel begrip wegmasseren. Ze is zelf op dit moment bezig haar post-lesbische periode af te sluiten en merkt dat ze weer enorm open staat voor iemand van het mannelijke geslacht. Mag zelfs best een macho zijn.

Twee komma drie miljoen is een aardig aantal maar daar valt dus alles onder. Daarbij tellen de schizo's waarschijnlijk dubbel. Wanneer is iemand een psychisch gestoorde? Mag je een roddelbladlezer onder de chronische gestoorden rekenen? Dan heb je er zo al vijf miljoen bij.

En wat doen we met mensen die bereid zijn uit naam van hun voetbalclub een ander helemaal plat te rammen? Dat zijn er toch ook een paar duizend per week. En de Sex voor de Buch-loerders? Dat schijnen er per keer ook een kleine twee miljoen te zijn. En wat denkt u van al die Prozacjes die voor hun rust naar Benidorm gaan? En horen de in mijn ogen verder onschuldige Oibibidiootjes erbij? En de types die een driedubbele triathlon zwemmen, fietsen en lopen? En de echtparen die op zondag met hun kinderen en schoonouders in de file voor Ikea gaan staan om op de terugweg braaf te wachten in de rij van de McDrive? Ik noem er maar een paar. Wanneer ben je psychisch in de war? Als je het programma Vegasnights voor Veronica bedenkt? Of bij Paul de Leeuw uitlegt dat biggetjes op een waterbed horen? Of als je in de tijd van files aan je verkopers uitlegt dat er dit jaar weer vierhonderdduizend auto's verkocht moeten worden? Haal je target! Of als je vindt dat Schiphol mag uitbreiden, liefst in de Noordzee? Wanneer val je in de categorie die psychische hulp nodig heeft? Eerlijk gezegd weet ik het niet. Ik zie mensen Olijfonaise in hun winkelwagentje gooien, hoorde op de radio iemand het gedrag van BNN-Bartje tegen de buurvrouw van Jaap Jongbloed verdedigen, weet dat sommigen op een overdekte kunstskibaan naar beneden roetsjen, weer anderen vervangen in deze tijd van bloeiende nederwietplantages acht keer de grasmat van de ArenA, terwijl de halve stad bestaat uit deskundigen. Honderd lampen, een afzuiginstallatie, een paar kilo graszaad en klaar is Koos Koets. Ik weet het echt niet meer. Wanneer ben je psychisch in de war? Zolang je de gekte aanvaardt het spelletje meespeelt en elke ochtend met een fris gepoetste bek richting een groot zinloos kantoor slakt? Ik weet het echt niet. Weet wel een remedie tegen het gek worden: niet nadenken. Absoluut niet nadenken. Gewoon meedoen. Dooreten, meelachen en tegen je kinderen om de twee minuten zeggen: dat is nou eenmaal zo!