STEPHEN SIMMONDS

Stephen Simmonds. Spirit Tales (EMI 7243 4965772)

De half Jamaicaanse, half Zweedse, 21-jarige Stephen Simmonds nam een debuut-cd op die langzaam verleidt. Zijn Spirit Tales begint zo onnadrukkelijk, met de weifelend klinkende soulballade Alone, en weigert ook later om met grote gebaren te imponeren, dat het even duurt voordat de plaat zijn schoonheid prijsgeeft.

Simmonds is gezegend met de ingetogen elegantie die ook George Michael kenmerkt. Hij zingt soepel, van mierzoet tot Stevie Wonder-achtig stuwend, en gebruikt een muzikale omlijsting die geheel in dienst staat van de vocalen, maar nergens kleurloos wordt - zoals in veel r&b en `nu soul' (oftewel `new soul') van tegenwoordig. Hij leende het zware orgel van Stevie Wonder en omlijstte dat met spaarzame bastonen, een strakke drum en ver op de achtergrond strijkende violen.

Simmonds is minder flitsend dan George Michael, maar heeft een lange adem. Hij is een meester in het componeren van liedjes die na meerdere keren horen pas op hun plaats vallen. Vreemd genoeg zit er af en toe ook een regelrechte misser tussen. In One lijkt hij bijvoorbeeld sprekend op Lionel Richie, achter de piano in Three Times A Lady. En dat kan de bedoeling niet zijn.