Les voleurs

Les voleurs (Frankrijk, 1996, Andre Techine), Ned.3, 23.18-1.17u.

Op de lijst van meest sexy sterren van deze eeuw - zie de Achterpagina van morgen - komt Catherine Deneuve niet voor. Toch speelde ze in Bunuels Belle de jour (1967) een even overtuigende als mysterieuze hoer. Haar blote rug was voldoende om haar klanten in vervoering te brengen. Dertig jaar later toont ze nauwelijks meer dan haar schouders terwijl ze gezellig in bad keuvelt met haar jonge minnares. Toch wist Les voleurs “menigeen in Frankrijk' te schokken vanwege de “openhartige scenes' met Catherine aldus het VPRO-persbericht. Dertig jaar opwinding met rug en schouders dat is pas sexy.

Natuurlijk staat Deneuve, de verpersoonlijking van het begrip distinctie, niet op zo'n ordinaire lijst. Hoe verschillend de rollen ook zijn, haar allure is onverwoestbaar en lijkt met elke nieuwe film alleen maar toe te nemen. In Les voleurs heeft ze een relatie met een destructief ingesteld meisje dat zich beweegt in criminele kringen. Deneuve is een filosofiedocente die haar zaakjes voor elkaar heeft. De avonturen van haar jonge vriendin (Laurence Cote won een Cesar voor deze rol) brengen haar in contact met een andere geliefde van het meisje, een politieman (Daniel Auteuil).

Regisseur Andre Techine, even oud (55) als Deneuve, is een degelijke vakman. Zijn psychologische thriller is aangenaam verpakte lucht, maar in de traditie van de Franse policier - ook de titel heeft een klassieke klank - weet hij te suggereren dat het gaat over de Dingen des Levens. Onzin, van Les voleurs moet je genieten zolang hij duurt vanwege het slimme scenario, de gelikte fotografie, de mooie acteurs. Vanwege Deneuve bovenal, die nog een geintje uithaalt. Toen ik de film twee jaar geleden op het doek zag is het me ontgaan, maar bij herzien op tv blijkt de leerlinge die de docente in de schoolhal aanspreekt haar dochter Chiara Mastroianni. Vanavond moet ik opletten of Deneuve stiekem glimlacht aan het eind van die scene.