Jazzsaxofonist Redman heeft heldere boodschap

Concert: Joshua Redman Quartet. Gehoord: 25/11 Paradiso, Amsterdam.

“Jazz is altijd al een kwestie geweest van pop introduceren in een andere muzikale taal', zei Joshua Redman (1969) onlangs in deze krant. De aanleiding was zijn nieuwe cd Timeless Tales for Changing Times waarop deze saxofonist naast `gouwe ouwe' ook relatief nieuwe popsongs speelt. `Onder handen neemt' kan men misschien beter zeggen want Redmans versies van Stevie Wonders `Visions' en `Eleanor Rigby' van The Beatles lenen zich niet echt om mee te zingen. In het volle Paradiso bleek dat woensdag geen bezwaar. Het voor jazzmuziek opvallend jonge publiek kwam blijkbaar niet per se om covers te horen maar om Redman te zien optreden.

Er werd instemmend gejoeld en op de vingers gefloten, zelfs bij de verrichtingen van de vrijwel onbekende pianist Aaron Goldberg, en idem bassist Reuben Rogers. Dat Redman zelfs in zeer lange stukken - een kwartier voor `Love for Sale' en 22 minuten voor `Eleanor Rigby' - niet verveelde, is te danken aan een drietal zaken. Zijn arrangementen zijn doorzichtig, hij heeft grote macht over de materie en een sterk ontwikkeld gevoel voor structuur. Dat bleek ook uit zijn eigen composities die zich gemakkelijk nestelen in je hoofd. De uitgestelde dubbele signaaltoon in `Chill', de dialoog tussen hoog en laag in `Hide and Seek', het zijn geen trucs van een wonderkind dat wil imponeren, eerder methoden van een wijze meester die weet dat je om echt te communiceren je boodschap helder moet verwoorden. Dat Redman cum laude is afgestudeerd in de sociologie kan bijna geen toeval zijn.