KEDENG-KEDENG

Naam: Yumi Kim (24) Nationaliteit: Zuid-Koreaans Functie: studeert `Dutch Studies' in Leiden Bijzonderheid: studeerde vier jaar Nederlands aan de Hankuk University of Foreign Studies in Seoul

“Waarom Nederlands? Ik weet het niet. Eerlijk gezegd wilde ik gewoon een hele vreemde taal studeren. Tijdens het studeren begon Nederlands me stapje voor stapje steeds meer te interesseren. Als derdejaars studente was ik zo enthousiast dat ik heb meegeholpen het tweejaarlijkse Nederlandse festival in Seoul te organiseren, met films, liedjes en tentoonstellingen van schilderijen en foto's.

Dit is niet mijn eerste bezoek aan Nederland. Ik heb al eerder cursussen gevolgd in Amsterdam en in Zeist en vond de mensen toen zo aardig en de sfeer zo gezellig, dat ik hier wilde studeren.

Ik wil hier vloeiend Nederlands leren praten en over twee jaar, als ik terug ben in Korea, werk zoeken bij de Nederlandse ambassade of bij de wereldkampioenschappen voetbal in 2002. Of bij een bedrijf; er zijn meer dan twintig Nederlandse bedrijven in Korea.

Maar Nederlands is niet makkelijk. De woordvolgorde is heel moeilijk, en de voorzetsels. En als ik iets vraag aan Nederlandse mensen, antwoorden die vaak in het Engels. Daarom zet ik de radio aan zodra ik thuiskom. Ik heb ook voortdurend naar bandjes van de cursus Code Nederlands geluisterd. Zelfs 's nachts liet ik die aanstaan. Ik weet niet of dat hielp. Meestal kon ik er niet goed van slapen.

Als ik terugga naar Korea, zal ik de chocoladepasta en de jongbelegen kaas missen. Als souvenir neem ik ook klompen mee. Vroeger droegen Koreanen ook klompen, die zien er net uit als Nederlandse, maar dan met twee hakjes eronder.

Misschien zijn die klompen zelfs in Korea geintroduceerd door een Nederlander, Hendrik Hamel. Dat was de eerste Nederlander die contact had met Korea, in de zeventiende eeuw. Hij kwam onverwachts in Korea, want hij was schipbreukeling.

Hij kreeg zelfs een officiele positie.

En ik neem Nederlandse liedjes mee naar huis: Kedeng-kedeng, kedeng-kedeng, en cd's van Ruth Jacott.

Koreanen houden veel meer van liedjes zingen dan Nederlanders, bij ons hoort dat bij het dagelijks leven. Koreaanse studenten gaan zelfs in de pauzes van colleges karaoke zingen.

Nederlanders zingen alleen maar bij speciale gelegenheden, zoals twee jaar geleden, bij die zomercursus. Toen hebben we nog met alle studenten en docenten gedanst met de handen op elkaars schouder... Hoe heet dat? Ja polonaise. Dat was werkelijk gezellig.'