KARAKTER

Naam: Jelica Novakovic-Lopusina (43) Nationaliteit: Joegoslavisch Functie: docent Nederlands aan de universiteit van Belgrado Bijzonderheid: stelde woordenboek Nederlands-Servokroatisch samen

“U belt zeker om iets te vragen over de dreigende bombardementen van de NAVO en de situatie in Kosovo? O, over de studie Nederlands? Dat is leuk, want iedereen wil altijd alleen maar over politiek praten. In Belgrado is Nederlands een bijvak.

Veel van mijn studenten doen als hoofdvak kunstgeschiedenis, maar ook rechten en ruimtelijke ordening. Tot mijn verrassing waren er dit jaar veel eerstejaars, wel veertig. Verder zijn er op dit moment negen tweedejaars. Met studenten die na het tweede jaar meer lessen willen volgen, lees ik en vertaal ik Nederlandse literatuur - gratis, als een soort liefdadigheid.

Ik doe dit nu elf jaar in mijn eentje. Maar misschien wordt Nederlands volgend jaar een hoofdvak. Dan kunnen we twee extra krachten aantrekken, een uit de lage landen en een inheemse. Het vak kan worden opgewaardeerd, omdat ik inmiddels gepromoveerd ben, op een studie van de Nederlands-Servische betrekkingen tot 1918.

Eigenlijk kwamen Nederlanders hier eeuwenlang alleen op doorreis naar Turkije. De betrekkingen zijn altijd zo geweest als nu: niet best.

Omgekeerd bestaan er hier sinds de afgelopen decennia over Nederland juist veel positieve vooroordelen: Nederland als het land waar alles mag, waar vrijheid heerst voor allerlei sociale minderheden.

Je haalt de studenten Nederlands er dus meteen uit: die hebben vaak piercings en alternatieve kapsels en ze krijgen een sentimentele blik in hun ogen als het woord `coffeeshop' valt.

Zelf zie ik meer in studenten die komen uit interesse voor de taal, de literatuur of voor de schilderkunst. Zo'n wetenschappelijke motivatie is toch veel meer waard dan een psychologisch-filosofische.

Echt contact met de taal en cultuur van Nederland en Vlaanderen hebben ze eigenlijk alleen tijdens de lessen.

Soms komt er een Nederlander langs, meestal een vriend van mij of een journalist, als die tenminste niet alleen geinteresseerd is in Milosevic. Je bent interessant als je op het punt staat om te sneuvelen. Daarna vergeten ze je weer.

Het is voor mij wel eens eenzaam en frustrerend om hier Nederlands te doceren omdat ik van beide kanten achterdochtig word bekeken. In Nederland denken ze: zij werkt voor een openbare instelling, ze is een ambtenaar van de staat, dus ze is voor Milosevic. Hier denken ze: ze geeft Nederlands, dus ze is tegen ons.

Maar ondertussen lezen we gewoon poezie en vandaag kwamen studenten vragen of ik Karakter al had gezien, want die film draait hier op een festival.'