Iedereen knots vanaf het begin van de film

The House of yes. Regie: Mark Waters. Met: Tori Spelling, Parker Posey Josh Hamilton e.a. VS, 1998. In Camera, Groningen; Cinemarienburg Eindhoven.

Het is weinig waarschijnlijk dat The House of Yes, een kleine onafhankelijke Amerikaanse film, het tot distributie in Nederland had geschopt zonder de aanwezigheid van Tori Spelling, een van de sterren uit de televisieserie Beverly Hills 90210, over de jeunesse doree van Californie.

Spelling speelt niet onverdienstelijk Lesly, een dom gansje hoewel je bij zo'n rol nooit zeker weet of de actrice ook nog iets anders had kunnen spelen.

Deze Lesly wordt door haar ogenschijnlijk vrij normale verloofde meegetroond naar zijn ouderlijk huis nabij Washington om aldaar het Thanksgiving dinner te nuttigen, traditioneel hoogtepunt in het Amerikaanse gezinsleven. Daar komt weinig van terecht: alle huisgenoten zijn volkomen knots, en vervuld van rare, erotische en geweldddadige spelletjes. Lesly's vriendje toont zijn ware gezicht.

Centraal in de collectieve hysterie staat zusje Jackie-O (Parker Posey) die zich identificeert met Jackie Kennedy op het moment van de moord op de Amerikaanse president Robert Kennedy. Zij wil, voorafgaand aan incestueus geslachtsverkeer met haar broertje, steeds de fatale rondrit van het presidentiele paar door Houston naspelen, wat de aardigste scenes van de film oplevert. Terwijl verloofde en zusje beneden de beest uithangen, laat Lesly, enigszins in de war, zich boven in de slaapkamer door het ook al niet geheel frisse, andere broertje nemen.

Verder is The House of Yes uitgesproken mager, wat vooral komt doordat alle acteurs al in de eerste minuten zwaar gek inzetten en niet meer uit deze stuip geraken.

De personages komen zo nauwelijks tot leven een euvel dat dezer dagen wel aan meer Amerikaanse films kleeft. Ook in There's something about Mary of The real blond, om twee komedies te noemen, is de speelstijl van meet af aan buitengewoon karikaturaal. Misschien is de gedachte dat een jeugdige Amerikaanse filmkijker zijn belangstelling verliest zonder duidelijke instructies vanaf het begin van de film: dit is eng! dit is om te lachen!

Stomvervelend is het wel.

    • Raymond van den Boogaard