`Dokter Green' blowt nederwiet

AMSTERDAM, 24 NOV. Zo'n vierduizend Amerikanen zullen deze week deelnemen aan de `Cannabis Cup', zo verwachten de organisatoren ervan.

Het is zijn zevende pot visit aan Amsterdam. Pete Steffens Amerikaan, slank, kalend, brildragend, 42-jaar. Hij lijkt op dokter Green uit de tv-serie ER, en hij blijkt ook arts te zijn in Chicago. In `de Melkweg' draait hij een joint, `White Widow', en inhaleert. “Ieder jaar is het weer een feest', vertelt Steffens. Vrouw en drie kinderen worden achtergelaten in de Verenigde Staten. “Een week per jaar vrijgezel in Amsterdam en alleen maar blowen. De Nederlandse hasj is superieur.'

Overdag bezoekt Steffens de Amsterdamse coffeeshops. Hij rookt, test en koopt. 's Avonds op zijn kamer in het Barbizon Tulip hotel aan het Leidseplein noteert hij in een klein boekje zijn aankopen, de prijs en de kwaliteit. Van de beste koop van de dag wordt voor het slapen gaan nog een joint gedraaid; een natte handdoek voor de deur moet voorkomen dat de hasjrook de rookdetector op de gang alarmeert.

Voor de elfde keer is Amsterdam een week lang cannabis city en strijden de coffeeshops om de Cannabis Cup. De wedstrijd wordt gesponsord door High Times een Amerikaans glossy tijdschrift voor cannabis-liefhebbers. Maar wat begon als `een Mokums geintje', omdat de Amerikanen in eigen land geen groots oogstfestival van de cannabisplant konden organiseren, is in elf jaar tijduitgegroeid tot een “commerciele happening', vindt Erik Bosman bedrijfsleider van coffeeshop `de Dampkring'. “We hebben in 1996 en 1997 de Cannabis Cup gewonnen, maar we doen dit jaar niet mee. Het is een commercieel circus geworden waarbij de economische belangen van coffeeshops en zaadbedrijven de toon zetten.'

Voor 200 dollar kopen de Amerikanen een jurypas. Deze pas geeft het jurylid allerlei privileges in de coffeeshops, zoals gratis joints en maaltijden met korting.

Er zijn bijna tweeduizend passen verkocht, daarnaast zijn er volgens Bosman nog zo'n tweeduizend `free-riders'.

In de afgelopen jaren is de concurrentiestrijd steeds feller geworden, constateert Bosman. “Het begon met een gratis drankje, nu worden T-shirts, posters, stickers petjes weggegeven en rijden er shuttlebusjes tussen de hotels en de coffeeshops. Het is niet leuk meer.' De Dampkring won volgens Bosman de afgelopen twee jaar de cup omdat ze een “te gek feest' organiseerden voor de Amerikanen. “We hadden een groots ontbijt laten aanrukken in `het Odeon theater' en daarna bijna vierentwintig uur feest. We konden niet meer stuk.' Althans bij de Amerikanen, want de Nederlandse klanten begonnen te klagen. Al die extra aandacht voor de lezers van High Times vonden ze overdreven en ook de Nederlanders wilden door de coffeeshops in de watten worden gelegd. Bosman: “Daarnaast kost zo'n competitie bakken vol met geld. Tienduizenden guldens voor een cup werd ons te gortig. We zijn er mee gekapt.' Zijn zaak is niet de enige. Amsterdam telt 356 coffeeshops en slechts zestien doen mee aan de cannabiscup 1998.

De organisatie is vooralsnog niet onder de indruk van de kritiek, maar “we gaan met de shops om de tafel', zegt perswoordvoerder Gabe Moses “en hopelijk doen er volgend jaar weer meer coffeeshops mee'.

De organisatie-perikelen gaan voorbij aan Pete Steffens. Hij kent `de Dampkring' alleen van de `Peacemaker', `White Russian', `White Widow' - dat is “superweed', zoals hij zelf zegt. Leunend tegen de muur ziet hij de `De Melkweg' langzaam volstromen. Op het podium speelt een rockband in een blauwe walm een lofzang op het liberale Amsterdamse drugsbeleid.

Een oproep om de danszaal rookvrij te verklaren, wordt met instemmend gejuich ontvangen. De (sigaretten)rokers druipen af naar het Melkweg-cafe, waar nieuwtjes worden uitgewisseld en monsterzakjes met Nederwiet worden geincasseerd. De gemiddelde leeftijd van de jury leden ligt rond de 45 jaar. De - relatief dikke - mannen dragen opvallend veel houthakkershemden en honkbalpetjes. Bij de vrouwen overheerst de Janis Joplin-uitrusting. Steffens nipt aan zijn flesje Heineken en speelt met zijn ketting van houten kralen. “Als ik op Schiphol aankom, haal ik hem uit mijn tas en doe hem om mijn nek; een relikwie uit de tijd dat ik nog studeerde en veel blowde. Wanneer ik Amsterdam weer verlaat, gaat ie weer in de tas, voor een jaar.'

Jaarlijkse `Cannabis Cup' trekt duizenden Amerikanen naar groovy Amsterdam

    • Cees Banning