Chileense bad boy jaagt ultieme tennisdroom na

HANNOVER, 24 NOV. Bij het officieuze wereldkampioenschap tennis in Hannover kan Marcelo Rios deze week een aanval doen op de nummer een-positie van titelhouder Pete Sampras.

Zijn talent staat buiten kijf, maar zijn karakter brengt Marcelo Rios steeds in opspraak. De Chileense nummer twee van de tenniswereld is een stroeve persoonlijkheid met een opvallend uiterlijk. Hij is klein (1.75 meter), draagt zijn haar in een paardenstaart, heeft groene ogen en spreekt op fluistertoon. Hij lijkt misschien ongevaarlijk, maar hij is als een valse hond. Kom niet te dichtbij en probeer hem zeker niet te aaien, want hij bijt.

De beste tennisser van Latijns Amerika eist respect. Wie zo uitbundig juicht als Petr Korda in januari deed in de finale van de Open Australische kampioenschappen, krenkt zijn trots. In de eindstrijd van het toernooi van Indian Wells nam de 22-jarige Chileen een maand later wraak op Korda. Hij liet eerst geen spaan van hem heel en dreef vervolgens de spot met de Tsjech door zijn karakteristieke vreugdesprongen te imiteren. “Iedere keer als ik hem versla, ga ik dit herhalen', beloofde Rios.

Op de persconferentie aan de vooravond van het ATP World Championship in Hannover zit Rios er ongemakkelijk bij. Het treffen van de beste acht tennissers van het jaar begint traditioneel met een aantal verplichte nummers. De Engelsman Tim Henman en de Rus Jevgeni Kafelnikov zien er tiptop uit in een kostuum. Bij Marcelo Rios zwabbert het donkerblauwe pak om de schouders. De boord van zijn overhemd is een paar maten te groot, de knoop van zijn das hangt op half zeven en onder zijn pantalon steken een paar zwarte soldatenkistjes uit.

Voor hij de eerste vraag beantwoordt, stopt Rios een handje pinda's in zijn mond, krabt hij in zijn kruis en kijkt hij omstandig op zijn horloge. Zijn antwoorden zijn afgemeten (“Ja', “Nee', “Geen idee') en weinig toeschietelijk.

“Wat is dat, een rebel? Dat woord ken ik niet.' Of: “Ik de bad guy van de Tour? Niemand heeft me ooit gezegd wat ik verkeerd doe.' Een verslaggeefster van een lokaal radiostation die de tennisser vraagt een reclamezinnetje in te spreken, wordt getracteerd op een blik vol minachting.

Na een half uurtje staat Rios opgelucht op. De linkshandige Chileen laat liever zijn racket spreken. Dit seizoen won hij meer toernooien (zeven) dan wie ook en verdrong hij Sampras zes weken van de eerste plaats op de wereldranglijst. In Hannover verdedigt de Amerikaan deze week een minieme voorsprong. Al maanden is Sampras in Europa verbeten op jacht naar punten. De Amerikaan droomt er van het record van Jimmy Connors te verbeteren en de eerste tennisser te worden die voor de zesde keer de nummer een van de wereld is aan het einde van het seizoen. Rios heeft geen boodschap aan de missie van Sampras. Koel als altijd zegt hij dat zijn eerste ATP-kampioenschap niets bijzonders is: “Dit is gewoon weer een toernooi.'

Volgens Pedro Salazar houdt Rios zich groot. “Het is Marcelo's ultieme droom om het jaar als de nummer een te eindigen', zegt Salazar, persvoorlichter van voetbalclub PSV en landgenoot van Rios. Hij werkte jaren bij de Wereldomroep en is de ghostwriter van de column van Rios in El Mercurio, volgens Salazar “de NRC Handelsblad van Chili, maar dan met de oplage van het Algemeen Dagblad'.

“Marcelo houdt niet van aandacht', zegt Salazar. “Hij is een buitenbeentje. Hij heeft een apart karakter en is zeer zelfverzekerd, op het arrogante af. Vanaf zijn twaalfde geldt hij als een groot talent en wordt hij door de Chileense media overal gevolgd. Maar Marcelo wil niet in de krant en op de televisie, hij wil tennissen.

Toen de media begonnen hem te vermanen, werd de verstandhouding met de pers steeds slechter.'

Volgens Salazar is zijn vriend altijd al arrogant geweest. “Zijn moeder is onderwijzer, zijn vader architect. Marcelo is heel slim. Hij heeft ervoor gekozen zo apathisch te zijn op persconferenties. Dat is jammer. Hij zou met zijn beroemdheid ook iets kunnen doen. `Marcelo, je hebt macht, de mensen luisteren naar je', heb ik hem vaak voorgehouden. Zijn imago kan hem echter niets schelen. Pas na lang aandringen hebben we in zijn column een wijdverbreid misverstand rechtgezet. In de rij bij een spelersrestaurant van een Amerikaans tennistoernooi zou hij tegen Monica Seles hebben gezegd: `He Seles, ga eens opzij met je dikke reet'. Marcelo heeft zijn vader bezworen dat hij dat nooit heeft gezegd.'

Onder vrienden komt Rios wel los, zegt Salazar. “Als hij bij mij thuis is, ligt hij op de bank en speelt hij met mijn dochters. Dan is hij heel vrolijk. Een echte familieman.'

Na de persconferentie in Hannover is iets van de andere Rios te zien. De Chileen trekt zijn das los en volgt in het perscentrum geamuseerd een paar slagenwisselingen op Eurosport van de veteranenpartij tussen Bjorn Borg en John McEnroe. Dan ziet hij een bekende op een loopbrug aan de andere kant van de hal. Met een strijdkreet trekt de nummer twee van de wereld de aandacht van zijn vriend - een paar Engelse verslaggevers kijken verschrikt om. Als zijn kameraad terugschreeuwt, lacht Marcelo Rios zijn eerste lach van de middag.