James Brown! James Brown!!

Concert: Hot Soul Night met James Brown, The Temptations en The Supremes.

Mensen, wij brengen u: James Brown! Ja, u hoort het goed: James Brown! Het is 'm echt - James Brown! Kijk eens, daar is-ie al, James Brown! Allemaal in koor: James Brown! James Brown! James Brown!

De persoonsverheerlijking van de man die zichzelf uitriep tot 'The Godfather Of Sou'l nam gisteravond in de Haagse Statenhal absurde vormen aan. Nadat het achtergrondkoortje al een liedje lang zijn naam had gezongen, het publiek was gevraagd zijn naam te scanderen en de master of ceremony hem nog eens een keer of veertig had aangekondigd, leek het een van de zangeressen toch nog handig om, toen ze naast de zanger stond op hem te wijzen en met haar lippen zijn naam te vormen, haar ogen groot van opgewonden verbazing - is het niet ongelooflijk, daar staat-ie: James Brown!

Het paste in de opzet van de Hot Soul Night met legendarische soulsterren uit de jaren '60 en '70. The Supremes traden op, zonder frontvrouw Diana Ross maar met glitterpakjes en gevaarlijk hoge kapsels en The Temptations, met zanger Dennis Edwards uit de oude bezetting en vier capabele vervangers. Ze speelden de bekendste nummers, zoals Get Ready, Ball Of Confusion, My Girl en een wel wat erg zoetige kerst-medley.

Het optreden van James Brown en zijn 13-koppige band begon veelbelovend. 'Let's make a little noise', zei de presentator waarop een swingend party-funk-nummer losbarstte. Daarna vijf stevige vrouwen van middelbare leeftijd, The Bitter Sweets met korte stukjes uit James Brown-nummers, zoals Living In America en Sex Machine. Brown zelf kwam op in eenzelfde rood-met-glittertjes-pak als zijn bandleden, breed lachend en energiek danspasjes makend. De party-funk denderde lekker door. Er kwamen nog twee danseressen met strakke gladde pakjes bij op het volle podium: een spetterende show, die enigszins deed denken aan Las Vegas met in Living In America danseressen in stars and stripes-jurkjes.

Maar na het eerste couplet van It's A Man's Man's Man's World (1966) volgde een onnodig instrumentaal stuk en voerde een van de danseressen in een feeerieke outfit een merkwaardig ballet op. Erger werd het toen een paar nummers later een rondborstige blonde zangeres uit Las Vegas een gezellig liedje zong, dat niets van doen had met funk of soul. Voor een nummer van zijn nieuwe album I'm Back kroop Brown achter een orgel waarvoor hij geen talent heeft. Het zingen liet hij vaak over aan anderen. De strak spelende band kwam zelden in een lekker swingende groove, omdat er vooral veel krachtpatserige uitbarstingen werden gespeeld, die een hevige soul-intensiteit suggereerden.

In werkelijkheid is de 100 procent soul op prachtige live-albums als Live At The Apollo en het onlangs verschenen, erg opwindende Say It Live And Loud, dertig jaar later veranderd in 98 procent entertainment en nog maar een klein restje echte soul, ook al was de energie van de 65-jarige Brown een dik uur lang in de sfeerloze Statenhal nog zo imposant.