Schiphol 1

“Het kabinet denkt dat met verruimde milieunormen een stijging tot ongeveer 600.000 vluchten en een verdubbeling van het huidige aantal van ruim 31 miljoen passagiers mogelijk is.' (NRC Handelsblad, 17 november).

In 1995 werden er zogenaamde grenzen aan de groei van Schiphol gesteld: niet meer dan 44 miljoen passagiers en minder dan 12.000 geluidgehinderde woningen. Zonder veel discussie, of met bijna achteloos gemak zoals de nieuwsanalyse van NRC zegt, wil het kabinet Schiphol door laten groeien tot 600.000 vluchten en 60 miljoen passagiers of meer. Amper 3 jaar na 1995 worden de groei- en milieugrenzen dus 'gewoon' overboord gezet.

De komende weken overlegt het kabinet over de toekomst van Schiphol; een tweede luchthaven in Flevoland of zelfs in de Noordzee. Deze discussie lijkt me nu overbodig. Met 5 of zelfs meer landingsbanen kan Schiphol op zijn huidige plaats doorgroeien, want capaciteitsproblemen zijn er dan absoluut niet meer. Grotere luchthavens als Londen en Frankfurt hebben minder banen.

Schiphol heeft de laatste jaren steeds gepleit voor een luchthaven in zee. Nu het kabinet heeft besloten Schiphol op zijn huidige plaats door te laten groeien heeft Schiphol een sterk argument in handen om de milieugrenzen verder ter discussie te stellen. Het kabinet zal ongetwijfeld aanvoeren dat het economisch tij tegen zit, dat de aanleg van een tweede luchthaven in zee dus te duur is en onvoorziene milieueffecten heeft (daar wel blijkbaar). Volgens goed paars poldergebruik zal er een compromis komen waarbij Schiphol onbeperkt mag groeien op de huidige locatie, mits de verruimde (!) milieugrenzen niet worden overschreden. Schiphol is de laatste eeuw gegroeid van een kleine luchthaven in een lege Haarlemmermeerpolder naar een grote luchthaven in een zeer dichtbevolkt gebied. Dat knelpunt blijft versterkt bestaan bij het nieuwe kabinetsstandpunt. Het besluit is een grote gemiste kans om een doorbraak te forceren uit deze groei/milieu-impasse.

    • C. Kasse