D66 ging niet af in asieldebat

In het hoofdredactioneel commentaar van NRC Handelsblad van 10 en 11 november, werd het standpunt van de D66-fractie over de situatie in Bosnie en het al dan niet terugsturen van Bosnische asielzoekers gekritiseerd. De commentator schetste een eenzijdig beeld en beschreef de definitieve standpuntbepaling van de fractie als 'aftocht' en 'tournure'. Buiten de politiek heet dat discussieren op basis van argumenten, naar de argumenten van de ander luisteren en vervolgens je eindoordeel geven.

Ik vind dat politici juist veel vaker met een open houding het debat zouden moeten voeren. Dat zou veel slecht beleid voorkomen. Waarom gelden voor politici andere normen dan in het dagelijks leven? Als je in de politiek je eerdere standpunt bijstelt, word je door de politieke journalistiek met hoon overladen. Maar waarom?

Een debat, zoals dat over de terugkeer van Bosnische asielzoekers gevoerd is, bestaat uit twee rondes. Tussen de eerste en de tweede ronde heeft het kabinet de Kamer een brief gestuurd waarin een aantal nieuwe gegevens staat. Moet je dan zo'n brief in de prullenbak gooien, omdat je in de eerste ronde al je voorkeur voor een bepaalde oplossingsrichting hebt uitgesproken?

D66 weigert daar in elk geval aan mee te doen. Je laten overtuigen door argumenten en daar rond voor uitkomen maakt weliswaar kwetsbaar, maar is zuiver en zonder nodeloze pretenties.

Op voornamelijk pragmatische gronden hebben wij de afweging gemaakt niet verder aan te dringen op een herbeoordeling van de 4.000 collectief verleende A-statussen. De immigratiedienst zou dat extra werk niet aankunnen.

De discussie rond de herbeoordeling van A-statussen is emotioneel verlopen. Waar het de betrokkenen aangaat is dat zeer begrijpelijk. Toch moeten we niet uit het oog verliezen dat het weer beter gaat in Bosnie. En daar mogen we blij om zijn. Het kan daar alleen maar beter blijven gaan, als dat land verder wordt opgebouwd. Wie moet dat doen?

In eerste instantie de Bosniers zelf, ondersteund door de internationale gemeenschap. Vrijwillige terugkeer heeft onze voorkeur. Gedwongen terugkeer komt pas aan de orde wanneer vrijwillige terugkeer niet lukt.

De gedwongen terugkeer is een van de pijnlijkste onderdelen van het asielbeleid.

D66 wil dat een dergelijk beleid met respect voor de betrokkenen uitgevoerd wordt. Over dit soort pijnlijke beslissingen moeten politici op basis van argumenten in het openbaar van gedachten kunnen wisselen. Ik geloof niet dat daardoor het debat 'onverkwikkelijk' wordt, zoals de commentator heeft geschreven.

De gedwongen terugkeer van asielzoekers mag geen taboe-onderwerp worden. Dat is het slechtste wat een democratie zichzelf kan aandoen.