Wij waren de band van het Westland

Sjaak Witkamp: “Nee, ik zou echt niet weten wie die naam `Reza' op die muur heeft gekalkt. Ach, het stond vroeger overal, er strandde een schip op de kust bij Ter Heijde en daar stond het ook op, met koeienletters: `Viva Reza'. Ik wil niet pochen hoor, maar wij waren wel de band van het Westland.

Ik zal je vertellen hoe het begon. Ik zat achterop de brommer bij mijn kameraad, onze latere bassist, en toen zegt-ie tegen mij: `Ik zou wel een bandje willen beginnen'. Ik zeg: `Ja, maar wat moet ik dan doen - hij was al een beetje bezig met gitaar en zo - want ik kan niks'. Hij zegt: `Nou, dan ga jij toch zingen?' Dat leek me wel leuk, we hadden geen spullen, maar toch zijn we gaan oefenen. De drummer zat op een fanfareorkest, de slaggitarist speelde in een orkestje van de kerk... Eind 1964 zijn we officieel begonnen.

In het begin heette de band `Reza and the Firecats', die naam `Reza', dat kwam ineens bij me op. Ons eerste optreden was op 5 december tijdens het Sinterklaasfeest in Poeldijk. We hadden echt niks! Als een gek zijn we de avond van tevoren luidspeakers gaan kopen in Den Haag en op de avond van het optreden brak er een snaar van de basgitaar. Reservesnaren waren we vergeten en toen heeft mijn broer bij de gratie Gods nog een set snaren losgekregen bij de muziekhandel. Maar die avond stond.

We kregen daarna veel aanbiedingen. Je had in Naaldwijk de druivenfeesten in oktober en zoals dat gaat, je wordt bekender en op een gegeven moment speelden we ook buiten het Westland.

Ik was een echte showman hoor! De ene keer stond ik in een vuurrood pak, dan weer in een hagelwit pak, nee, plankenkoorts heb ik nooit gehad. Ik sprak eigenlijk geen Engels, maar je onthield wel eens wat. Als het maar Engels klonk. De mensen vonden dat ik wel een bijzondere stem had een beetje dat hese, weetjewel?

Cliff Richard was mijn grote voorbeeld, maar je moest ook met stijlen meedraaien, dan weer was het Dave Berry, dan kreeg je weer een bluesperiode, en moest je hele repetoire om.

Ik had na de lagere school anderhalf jaar op de technische school gezeten, maar ik wilde geld verdienen, dus ben ik het tuindersbedrijf ingegaan: in de sla, in de tomaten... dat was zwaar hoor met die optredens erbij. Maar je was jong en dan kon je de hele wereld aan. Als ik 's nachts om twee uur thuiskwam van een optreden, dan stond ik om zes uur weer tomaten te plukken.

In het begin waren mijn ouders er niet zo blij mee, ik liet m'n haar groeien en daar hadden ze problemen mee. Later, toen we wat meer succes kregen, accepteerden ze dat lange haar. Maar als mijn broer naar de kapper werd gestuurd, zei die `En hij dan?'

Het topjaar was 1967: we traden op van Maastricht tot Appelscha, met Engelse bands, met Ferre Grignard, noem maar op. We kregen een aanbod om voor het Yep-label van Paul Acket een plaatje te maken. Wij naar de studio in Blaricum. De producer was Peter Koelewijn. We speelden een nummer voor, en toen was het van: `Hardstikke leuk maar die sologistarist van jullie is te Shadows-achtig, die solo doe ik wel'. Ja, op dat moment heb je niks te vertellen. Als ik mijn stem nu nog hoor op dat plaatje: ik klink als een koorknaap, haha.

Ik moet zeggen dat ik in die tijd toch wel een losbandig leven heb geleid. Ik was de zanger van de band, ik was `Reza' en het maakte voor die meiden niet uit hoe je eruit zag, of je nou een bril droeg met jampotglazen of je had zeiloren: de zanger was de man.

Ik heb wel een poosje last gehad van de `Knippers', dat was een groepje jongens hier uit het Westland die fel anti lang haar waren. Het is ze bij mij nooit gelukt maar ze hebben wel onze sologitarist lelijk te pakken gehad. Dat heeft zelfs nog in de krant gestaan.

De bezetting is vierenhalf jaar hetzelfde gebleven en we hebben uiteindelijk gezegd: het is mooi geweest, laten we zonder ruzie uit elkaar gaan. Ik ben gewoon in het tuindersbedrijf blijven werken, maar het bleef kriebelen: ik miste het podium.

Ik moest altijd het verdiende geld afgeven aan m'n ouwelui. Ik kom een keer thuis en zeg: `Ik wou eens praten over dat kostgeld'. Mijn vader zegt: `Als je het hier niet bevalt, daar is de deur!' Ik pakte mijn jas en ben weggegaan. In Delft een kamer gehuurd. Ik leerde wat andere vrienden kennen die me een keer meenamen naar Amsterdam, naar Paradiso. Ik kom daar binnen en ineens zit iedereen te blowen: `Ook een trekkie Sjaak?' Dus ik neem een trekkie: ziek, ziek! Maar ik zag er wel handel in. Dus ik koop voor een tientje, verkoop dat voor vijfentwintig. Op een gegeven moment kon het niet meer voor minder dan een kilo. Ik had geld als water. Ik reed in een grote Chevrolet Bel Air, zo'n witte. In die tijd m'n eerste vrouw leren kennen. Eigenlijk te vroeg getrouwd, maar omdat de politie achter me aan zat...

Daarna nog een eigen zender gehad, met een grote studio maar ik werd een paar keer uit de lucht gehaald en de laatste keer kostte dat twintigduizend gulden. Ik was wel een beetje berucht in die tijd; geen boef hoor, maar een buitenbeentje, altijd even anders... Ook met de muziek ben ik altijd doorgegaan: in `Fever Trap' en de `Dirty Cash Band'. Twee jaar geleden ben ik met zingen gestopt.

Ik woon nu weer in het Westland, ach, je kent iedereen, ik werk nog wel eens bij tuinders en dan is het van `Ha, die Reza!' Ik ben inmiddels gescheiden, mijn vader is overleden en mijn moeder woont hier ergens in de buurt maar die zie ik niet meer.

Ik heb drie zoons maar die kwamen nooit kijken als ik optrad. Ik ben nu 51, mijn Thaise vriendin is 20 jaar jonger dan ik.

Eigenlijk wil ik een massagehuis openen in Den Haag. Altijd maar om kwart over vier je nest uit, altijd maar in die tomaten... Ik ben nooit ziek ben ook nooit naar de dokter geweest, maar je begint je body toch te voelen.

De andere leden van de band... Nadat de band uit elkaar viel, zouden we elkaar elke maand nog eens zien. Maar die vrouwen waren er ook bij en die kregen een keer zo'n ontzettende ruzie en toen was het meteen afgelopen.

Maar nu hoor ik... dat zij nog wel bij elkaar komen. Al zouden we nog maar een keer kunnen optreden, een paar simpele nummers... Ze wonen hier nog allemaal in de buurt, ik snap dat niet waarom bellen ze niet eens een keertje?