Helden met afgezakte broeken

Het zal je maar gebeuren dat een computerspelletje opeens het heft in eigen handen neemt en jou tot de held bombardeert die je zojuist nog hebt aangestuurd en bewonderd. Hoe blaas je jezelf op tot een echte held?

In Opblaashelden, zijn nieuwe productie voor iedereen vanaf zes jaar, gaat choreograaf en regisseur Arthur Rosenfeld weer uit van een eenvoudig en zeer herkenbaar en aansprekend gegeven. De uitwerking ervan balanceert zoals gewoonlijk op de grens van meligheid en humor. De vijf dansers van De Meekers presenteren een nieuw spel: bewijs jezelf als held en de wereld ligt voor je open. Hoe je dat doet, moet je gaandeweg uitvinden en ondervinden.

Door het dolle heen verdedigt de danser Ivan Rodriquez zich met een stok tegen denkbeeldige belagers. Zijn medespelers slaan borstkassen tot moes, doen aan gewichtheffen of springen soepel door een hoepel. Een held heeft voor alles rollende spierballen. Maar omdat de fysieke krachtmeting grotendeels nep is, wordt dit cliche meteen gerelativeerd. De stok is van buigzaam materiaal en de gewichten - plastic mini- en megatonnetjes in primaire kleuren - zijn overduidelijk speelgoedvarianten voor de beginnende patser.

Wat de aspirant-helden verder uitvreten, maakt hen ook niet zo supermenselijk, maar legt juist hun kwetsbaarheid bloot. Het toonbeeld van succes (Tae Peter), met zijn zaktelefoon en milkshake, krijgt een zenuwinzinking wanneer het overal begint te piepen en te rinkelen. De spetter van het Amerikaanse witte doek (Kevin Egan) heeft een brave scheiding in zijn haar en begrijpt niet dat de twee dames (Wobine Bosch en Anna Bussey) flauwvallen om door hem romantisch te worden opgevangen.

Ook de stoere bokser met gouden kettingen (Ivan Rodriquez) maakt niet de gewenste indruk.

Door zijn aanpak veranderen de sexy `ladies' in neuroten die met tasjes slaan.

De eerste ware held in Opblaashelden is Bosch, die haar angst voor spinnen overwint. Het geluk ligt in een klein hoekje. Maar de anderen geven de moed niet op. Voor niets en niemand bang lopen zij als over een catwalk het publiek tegemoet. Imposante bodybuilders-poses met de broek omlaag vormen een mooi, maar wel onverwacht snel einde van deze familievoorstelling vol subtiel ontkrachte banaliteiten.