Huibregtsen(2)

Met ijzeren regelmaat weet Elsbeth Etty iedere week nieuwe misverstanden te scheppen. Eerst schreef ze dat het een 'omkering van de bewijslast' (Z 31 okt) was dat de Volkskrant als gedaagde partij in het proces tegen Huibregtsen moest aantonen dat diens woorden goed waren weergegeven. Ze vond dus kennelijk dat een gedaagde nooit iets hoefde te bewijzen en dat de bewijslast geheel bij de eiser lag. Dat was onzin.

Ik gaf een voorbeeld van een zaak waarin zowel de eiser als de gedaagde het een en ander zouden moeten bewijzen, de gedaagde verreweg het meest, en hoopte daarmee aan te tonen dat het met die bewijslast niet zo simpel kon liggen als Elsbeth Etty dacht. Wat haar betreft lijkt dat ook wel gelukt, want in haar laatste column ging ze correct en geheel ten overvloede uitleggen hoe in mijn verzonnen voorbeeld de bewijslast precies verdeeld was tussen eiser en gedaagde. Maar in plaats dat ze me dankbaar is dat ik haar althans op dit punt tot beter inzicht heb gebracht, deed ze of ze haar standpunt van een week eerder vergeten was, zodat ze schaamteloos kon schrijven: ,,Ree snapt er niets van.'