Hollands Dagboek: Ted Boeree

Ted Boeree (49) werd elf jaar geleden als NS-conducteur zwaar mishandeld. Nu is hij stafmedewerker anti-agressie projecten bij NS Reizigers. Hij en zijn vrouw Paula hebben twee kinderen en een kleindochter en wonen in Alkmaar.

Woensdag 4 november

Op het perron kom ik een aantal collega's tegen die het BOA-examen (BOA = Buitengewoon Opsporingsambtenaar) moeten afleggen. Spannend, ik hoop dat ze slagen. Vandaag verzorgen mijn collega Yvonne en ik samen met Martine, een trainer van NS opleidingen, de cursus 'Agressie... je weet wel' bestemd voor de procesmanagers met als doel opvang en nazorg te verbeteren. Een procesmanager geeft leiding aan een groep conducteurs, machinisten, perronopzichters of loketpersoneel. Het geeft een goed gevoel dat tijdens zo'n dag zoveel betrokkenheid ontstaat dat we elkaar in een sfeer van vertrouwen willen en mogen verstaan.

Mijn werk bij NS Reizigers staat in het teken van anti-agressie. Elf jaar geleden is mijn leven drastisch veranderd: tijdens mijn werk als conducteur ben ik zwaar mishandeld. Het duurde 2,5 jaar voordat ik weer kon werken. In die tijd heb ik opgeschreven wat ik voelde; deze aantekeningen zijn uitgegroeid tot een heus boek met als titel 'Samen moet het lukken' (oplage inmiddels ruim zestigduizend stuks). Het boek geeft een goed beeld van de invloed van agressie op het leven van het slachtoffer en allen die hem of haar lief zijn en wordt uitgedeeld na afloop van het 'Luisteris'-programma. Naast dit boek heb ik, samen met collega's en met ondersteuning van het management, gewerkt aan de oprichting van 'Vangrail'-groepen (opvang voor en door collega's). Er zijn nu 35 groepen landelijk werkzaam, waarbij ongeveer 187 vrijwilligers betrokken zijn.

Verder zijn er achttien 'Luisteris'-groepen. 'Luisteris' is een voorlichtingsprogramma voor jongeren in de leeftijd van negen tot en met achttien jaar. De voorlichting wordt verzorgd door conducteurs (thema: agressie) en machinisten (thema: onbezonnen gedrag) en maakt veel los.

Met een 'eigen verhaal' als onderdeel van een twee uur durend programma bereiken wij landelijk zo'n twintigduizend jongeren per schoolseizoen. We hebben prachtig materiaal: films, informatiemappen en een spel. NS Reizigers neemt een stukje maatschappelijke verantwoordelijkheid door programma en materialen kosteloos aan te bieden aan scholen en internaten. Dit jaar staat in het teken van samenwerking met andere bedrijven, waaronder de RET in Rotterdam, NZH in Haarlem Slachtofferhulp, KLM en Buro HALT, dat zich bezighoudt met bestrijding van jeugdcriminaliteit.

Ik ben er trots op om bijNS Reizigers te werken. Wat is er nou mooier dan het gevoel gewaardeerd te worden en de ruimte te krijgen om jezelf te kunnen ontplooien? He, goed om dit zomaar te kunnen zeggen. Meestal wordt zo'n opmerking beantwoord met 'gisteren was de trein ook weer vertraagd'.

Sandra en Moira, onze dochter en kleindochter, komen bij ons eten. Bijna elke avond ga ik naar Moira om haar even welterusten te zeggen en te knuffelen. We ervaren het als een rijkdom dat onze kinderen slechts vier huizen verder wonen. Yvonne zal ik bellen om te vragen hoe de trainingsmiddag verder is verlopen en met haar de indeling van morgen bespreken. De rest van de avond zal ik in m'n ochtendjas doorbrengen, even de dag doorpraten met Paula, een tv-programma zien en het verslag van vandaag afmaken.

Donderdag

Om 10.00 uur op mijn werkplek, op de zeventiende verdieping van een kantoor in Utrecht. Yvonne en ik hebben haast: er moeten vandaag 31 informatiepakketten verstuurd worden en vanmiddag verzorgen we een presentatie voor elf jongerenwerkers. We krijgen het verzoek om komende zomer een onderdeel van een presentatie te verzorgen op een internationale conferentie in Parijs, waaraan de NS overweegt om deel te nemen.

De jongerenwerkers zijn fantastische en betrokken mensen met een bijzonder intensieve baan. Het begeleiden van 'probleem'-jongeren is warempel geen peulenschil. Ik schrik van een jongerenwerker die zegt dat de 'gang'-vorming onder jongeren de laatste tijd erg toeneemt en zelfs verhardt. Een gebeurtenis die wij 'incident' noemen is voor die groepering al 'waarheid'. Afgrijselijk, hoe komen we met z'n allen zo ver. Ik vind dat we allemaal medeverantwoordelijk zijn voor de oplossing van dit probleem en dat we met elkaar in gesprek moeten blijven. We moeten jongeren serieus nemen. Ik ben er van overtuigd dat we allemaal kwetsbaar en in zekere zin beschadigd zijn, ook de jongens en meisjes in een 'gang'.

Vorige week heb ik een vijfdaagse training gevolgd over Geweldloze Communicatie. Er werd niets opgedrongen, je kon zelf keuzes maken en het tempo bepalen. Door de sfeer in de groep kreeg ik ook nieuwe inzichten. Om 17.45 uur thuis, even wat drinken en tijdens het eten bijpraten met Paula. Vanavond om 19.30 heb ik een telefonische afspraak met Inka Teekens (van Geweldloze Communicatie) over een nieuwe cursus voor NS'ers. De onderwerpen zijn: 'eigen houding en gedrag', 'hoe benader ik de ander met mededogen en zonder vooroordelen' en 'wat verwacht de ander van mij en kan ik daaraan tegemoet komen'. Samen bekijken we wanneer we een pilot-presentatie houden voor het management. Daarna een kus brengen bij Moira, koffie drinken bij de kinderen en tv kijken (Andre van Duin en Publieke Tribune). Voor het slapen gaan lees ik nog even een stukje tekst uit 'Een minuut voor God' van dr. Robert H. Schuller.

Vrijdag

Deze week staat de AVRO in het teken van zinloos geweld.

Yvonne en ik zijn gevraagd om mee te werken aan dat thema. Afgelopen maandag is er een team met ons mee geweest om de opnamen te verzorgen. Voor het eerst is de cd-single 'Het zal je maar gebeuren' op tv gedraaid, spannend. De tekst van dit liedje heb ik geschreven en daar ben ik best een beetje trots op.

Bij Signum, een bureau dat films maakt en informatiematerialen ontwerpt, is vandaag de presentatie van de film 'Link Spel' die gebruikt zal worden voor het voorlichtingsprogramma 'Luisteris' voor machinisten. De film is gemaakt vanuit de beleving van de machinist en laat een groep kinderen zien die samen het een en ander beleven langs de spoorbaan. Dit is de derde film die Signum voor het 'Luisteris'-project heeft geproduceerd onder regie van Paula van der Oest en met Brigit Hillenius voor het camerawerk. Het script vond ik indrukwekkend; ik ben benieuwd naar het eindresultaat. Op 19 november gaat de film officieel in premiere.

De eerste film, 'Smakeloos', gaat over zinloos geweld over het ontbreken van respect voor elkaar en is zeer herkenbaar voor jongeren, die het verhaal zeer realistisch vinden. Het was voor mij onvergetelijk om in januari van dit jaar een gouden medaille in ontvangst te mogen nemen op het New York Festival voor 'international non-broadcast media'. Als vervolg is de film 'Het zal je maar gebeuren' opgenomen om het opvang- en nazorgtraject te verbeteren. Van 'Link Spel' ben ik zeer onder de indruk. De beelden raken me van binnen.

Thuisgekomen kijk ik met vrouw en kinderen nogmaals naar de film. Na afloop zitten we met kippenvel en tranen in de ogen, een lekker stel bij elkaar zeg. Mijn schoonzoon is conducteur en herkent veel situaties in de film.

Zaterdag

Vanmorgen lekker lui. De krant lezen en af en toe een blik naar de tv. Ik schiet vaak in de lach om het programma van 'Willem Wever'. De kinderen reageren zo spontaan, zo hoort een tv-programma te zijn. Het is heerlijk herfstweer. Paula en ik fietsen naar de stad. Ik wil een cd uitzoeken van Celine Dion. Ik hoorde van Dick Berg en Ian Boelens de componisten van de muziek van de cd 'Het zal je maar gebeuren', dat ze heel goed is. In de stad ruikt het naar een mengeling van herfst en pepernoten. He, gezellig met z'n tweeen slenteren, om je heen kijken, een patatje eten, al neem ik dit keer een 'eibal'. Eenmaal thuisgekomen zet ik de cd op. Paula en Sandra zijn in de keuken bezig het eten voor te bereiden. Ze staan te huilen, vandaag eten we hachee.

Vanmiddag heb ik een afspraak in Castricum met de componisten. Het eindresultaat is prachtig, mooie muziek, goede instrumenten. Door de stem van Hans Sligter ontstaat een prachtige sfeer. Vandaag ontmoet ik de zangeres Adinda Vis, die 'Dageraad' zal zingen, een ander liedje waarvoor ik de tekst heb geschreven. We bespreken de opzet en ik ben zeer onder de indruk van haar vakmanschap en vermogen om zich in de tekst in te leven. Al blijf ik het raar vinden als iemand anders je teksten zingt.

Sandra, Leo en Moira blijven eten. Ruud is niet thuisgekomen, er zal wel iets tussengekomen zijn. Toch vreemd, want meestal belt hij op waarom hij niet of later thuis komt. We wachten het wel af. 's Avonds lekker lui in de stoel en in de ochtendjas kijken naar de Surpriseshow.

Zondag

Om 8.00 uur ben ik opgestaan en ik zit heerlijk lui in een gemakkelijke stoel bij het raam. Op de tafel ligt een briefje waarin Ruud zijn excuses maakt dat hij gisteren niet gebeld heeft, de antenne van zijn mobiele telefoon is afgebroken.

Ik zet de tv aan en zoek het programma 'Hour of Power'. Elke week kijk ik naar deze kerkdienst en ik lees elke dag een stukje uit het boekje 'Een minuut voor God'. Dit uurtje ervaar ik als een prettig rustpunt, als bezinning. Ik ben altijd te druk en maak te weinig tijd vrij voor de mensen waarvan ik hou.

Om tien uur wil ik het radioprogramma 'Caroline' horen. Wegdromen met klassieke muziek. Na het programma stappen Paula en ik op de fiets om bij Pa en Mary op de koffie te gaan. M'n schoonvader kwakkelt de laatste tijd met zijn gezondheid. Vaak komen zij op zaterdagochtend naar ons toe. We drinken dan koffie, draaien een cd van Rita Reys en om twaalf uur nemen we een borreltje. Vaste prik, ik geniet van die ochtenden.

Vanavond nog even naar onze kleine meid en daarna kijken we naar 'Jiskefet', een stukje van 'Ook dat nog' en 'Toen was geluk heel gewoon'. Dan nog een stukje van 'De Week van Willibrord'. U raad nooit wat ik vanavond aan heb...

Maandag

Om 10.00 uur hebben wij een afspraak met Rob den Besten voorzitter van de Raad van Bestuur van de NS. Yvonne en ik zullen een gedeelte van het programma 'Agressie...je weet wel' presenteren en de films 'Het zal je maar gebeuren' en 'Link Spel' vertonen. Rob den Besten is zeer onder de indruk. Tijdens de film zag ik Yvonne's gezicht ze huilde. Opeens besef ik dat zij 'Link Spel' ook voor de eerste keer ziet. Yvonne, die tot een maand geleden conductrice was, legt uit dat alles wat ze heeft meegemaakt, met betrekking tot zelfdodingen, weer naar boven komt. De angst, het ongeloof, niet weten wat je zal vinden tijdens een zoektocht langs de trein. Door haar reactie ontstaat er een beklemmende sfeer. “Wat vind ik dit een mooie film', zuchtte Rob nogmaals.

De sfeer van het gesprek bewees mij dat er van hoog tot laag betrokkenheid ontstaat als je jezelf maar kwetsbaar durft op te stellen.

Was het maar op alle fronten zo eenvoudig. Er zijn zoveel verschillende partijen en daardoor zo veel belangen in ons mooie bedrijf, dat je er bijna moedeloos van wordt.

Op de terugweg heeft Yvonne geen last meer van emoties. Sterker nog, ze heeft een heel programma klaar. Eerst gaan we informatiemappen bestellen, daarna veiligheidsvesten ophalen. Dan een koerier bellen die een doos met materialen moet bezorgen in Eindhoven voor de training die we daar donderdag geven. Opeens sta ik weer met beide benen in de werkelijkheid. Om 13.15 een bespreking met afdelingshoofd Ben van Westing en om 14.00 uur een bespreking met Concern Communicatie en de Koppeling, het weekblad van de NS. Een collega is jarig geweest en trakteert op een heerlijk gebakje. Het komt goed uit, want ik doe net een puntendieet. Om 18.15 ben ik weer thuis. Eten, daarna naar de kleine meid, die voor Sint-Maarten een prachtige lampion heeft gemaakt op de peuterspeelplaats. Op tv 'All you need is love', 'Tussen Kunst en Kitsch' en 'Taxi'.

Dinsdag

Om 7.30 uur op weg naar Utrecht. Vandaag weer de cursus 'Agressie...je weet wel' voor procesmanagers. Ik kijk er iedere keer weer naar uit.

Woensdag 11 november

Wat is die week omgevlogen. Ik ben altijd zo intensief bezig en geniet daarvan. Daardoor lijkt het alsof de tijd razendsnel gaat. Ik hoop dat ik er elke dag bij stil sta dat er ook andere zaken bestaan. Mezelf eens toesta om naar buiten te kijken naar de veranderde natuur.

Waarom ervaren we het als moeilijk om vrijuit te zeggen wat ons bezighoudt. We zitten daardoor vast in onszelf, schamen ons een beetje en durven niet meer kwetsbaar te zijn. Met deze trainingen wil ik laten zien wat het is om slachtoffer te zijn. Ook al heb je dat pak weer aan, dat wil nog niet zeggen dat je van binnen weer heel bent.