Pat Barker

Het probleem met goede schrijvers is dat ze zelden een echt slechte roman afleveren. Bij Pat Barker, schrijfster van de magistrale Regeneration Trilogy over de Eerste Wereldoorlog, openbaart zich dit probleem in haar nieuwe boek Another World. Het is interessant, het is goed geschreven en toch wil het maar geen goede roman worden.

Another World opent in het Newcastle van de jaren '90, waar het dysfunctionele gezin van Nick en zijn vrouw Fran net een oud Victoriaans huis heeft betrokken. Frans zoon Gareth en Nicks dochter Miranda haten elkaar en hun stiefouders, en beiden zijn jaloers op het kleine stiefbroertje Jasper. Als de familieleden samen het huis gaan opknappen ontdekken ze onder het behang een obsceen portret van de vroegere bewoners, die verdacht veel op de huidige lijken. Barker laat een geestverschijning van het meisje door het boek spoken, een wat clichematige manier om aan te geven dat het verleden doorspookt.

Het lijkt haast alsof Barker vervolgens gedacht heeft dat een roman over tijd, herinneringen en geweld toch eigenlijk niet zonder Eerste Wereldoorlog kan. Die wordt er bijgehaald in de vorm van Nicks grootvader Georgie, een 101-jarige veteraan. Georgie is langzaam bezig dood te gaan aan maagkanker, maar is er zelf van overtuigd dat het door zijn oude bajonetwond komt. Voor hem leeft het verleden onomstotelijk in het heden voort: zijn nachtmerrieachtige herinneringen spelen zich onophoudelijk af in het nu.

Er zijn een aantal zeer nadrukkelijke parallellen tussen de twee verhaallijnen - een mogelijke broedermoord komt drie keer voor - maar in plaats van de eenheid te versterken, lijken die herhalingen juist het overgeconstrueerde, schematische karakter van het boek te onderstrepen. Another World is niet slecht, maar voor een echt goed boek kunnen lezers beter haar Regeneration Trilogy lezen.

Pat Barker: Another World. Viking, 278 blz. f32,95.