Hoe honden vogels zien

Leer je hond vogels kennen. Dat is makkelijker dan het lijkt. Een vorige hond van mij was heus geen wonderhond. Maar hij kende het verschil tussen op een grasveld rondlopende duiven en eenden. En, al heel wat knapper: tussen spreeuwen en merels.

Een hond moet je af een toe een lolletje gunnen. Die oude hond had maar een kort verlanglijstje. `Af en toe eens lekker een vogel laten schrikken', stond daarop. Duiven en spreeuwen mocht hij opjagen. Eventjes voor de lol. Eenden en merels niet. En dat wist hij.

Eenden zijn een beetje zielig als ze op moeten vliegen. Ze blijven nog lang onrustig en uit hun gewone doen. Een duif vliegt op, gaat verderop zitten, en dat is dan dat. Vandaar.

Voor stadsduiven is het zelfs goed, af en toe eens op te vliegen. Dan krijgen ze ook nog eens wat beweging. Anders zitten ze maar de hele dag, zo tussen het brood in het park.

Met spreeuwen is het hetzelfde als met die duiven. Ze voelen zich veilig in hun gezellige groepen, en eventjes opvliegen en weer dalen is niet erg. Zo'n hond die even drukte maakt - het geeft niets. Merels zijn weer anders. Die zijn juist vaak alleen op pad. In hun eentje kunnen ze zo schrikken, dat ze meteen een halfuur in een struik blijven zitten.

Dat wil je niet op je hond zijn geweten hebben.

Als je aangeeft wat je hond met verschillende vogels wel en niet mag doen, weet hij dat binnen de kortste keren. Tenminste: als jouw hond luistert naar wat je zegt, en als hij niet al te dom is. Het probleem is dat honden die heel erg goed luisteren vaak een beetje dom zijn.

Maar als je een geschikte hond hebt, merk je dat je al snel met de vogelcursus op kunt houden. Hij kiest zelf al wat hij wel of niet op mag jagen. Spreeuwen of merels, duiven of eenden. Die oude hond, hier op de foto, leerde ook verschil te zien tussen meerkoeten en waterhoentjes. (Knobbelzwanen kende hij ook, maar alle honden kennen knobbelzwanen. Daar zijn ze een beetje bang voor.)

Het is een stuk leuker rondlopen, als je hond op dezelfde manier naar de wereld kijkt als jij. En dezelfde verschillen lijkt te zien. Nu klinkt het wel wat mooier dan het is. Duiven of eenden dat verschilt nogal. Spreeuwen en merels lijken veel meer op elkaar. Maar spreeuwen zie je, ook als hond, vaker in groepen dan alleen. Terwijl merels juist wel vaak alleen rondlopen. Dus misschien kijkt de hond bij die vogels alleen naar dat verschil. Ach, hij ziet in ieder geval meer dan de meeste mensen.

Het is niet zo vreemd dat honden vogels leren kennen. De wolven waarvan ze afstammen kunnen dat in het wild ook. Een kalkoen proberen ze te vangen om op te eten. Maar met een raaf hoeven ze dat niet te proberen. Die is veel te slim en snel. Dat weten wolven. Ze spelen met raven, en de raven spelen terug. Zo'n kalkoen snapt daar niets van.

Raven, kalkoenen en wolven - dat is bijna hetzelfde als kraaien, duiven en honden. Als een hond een kraai opjaagt, neemt die een loopje met hem. Die vliegt pesterig net op tijd op, of vliegt rakelings boven de hond langs. Hij laat zien dat hij niet bang is.

Leren vogels ook honden kennen? Ja hoor. Van rassen weten ze misschien niet zo veel. Maar honden uit de buurt die ze vaak zien, kennen ze door en door. Die ene die altijd al van ver aan komt rennen, die andere die nooit van het pad afkomt ... Die oude hond van mij kenden ze ook heel goed. Hoe ik dat wist? Als hij in het park aan kwam rennen, bleven de eenden rustig zitten. `Die komt voor de duiven', zag je ze denken.