Foto's als wraak van de barones

Tentoonstelling : Veronica's Revenge, Het Domein, Sittard

Op deze tournee heeft de expositie nu Het Domein in Sittard bereikt en daar lijkt ze op het eerste gezicht goed op haar plaats. Het Domein is een sympathiek en ambitieus museum, dat te weinig erkenning krijgt voor zijn beleid. Zo was Het Domein de eerste om de aanstormende Bjarne Melgaard een tentoonstelling te geven, en ook de eerste solo in Nederland van de Zwitserse Pipilotti Rist was in Sittard te zien. Daar past Veronica's revenge uitstekend tussen: de barones is ambitieus en dat wil ze weten ook.

Dat begint al met de titel van de expositie, die volgens een catalogustekst verwijst naar de heilige Veronica, die in het doek waarmee ze Christus' gelaat afveegde een afbeelding van zijn gezicht terugvond - een heilige als de eerste fotograaf. Helaas blijft onduidelijk wat die gedachte verder met de tentoonstelling te maken heeft. Veel fotografische godfathers zitten er bijvoorbeeld niet tussen, Robert Frank en Man Ray zijn uitzonderingen. Het `hippere' segment, kunstenaars met eenzelfde status als Melgaard en Rist zijn veel beter vertegenwoordigd: de woestijnfoto's van Gabriel Orozco zitten erbij, gemuteerde faunen van Matthew Barney en snelle mode-foto's van Wolfgang Tillmans. Die breedte is echter ook de grote zwakte van Veronica's revenge. Er spreekt geen enkele visie uit deze expositie, laat staan betrokkenheid bij de fotografie. Nergens laat barones Lambert echt zien dat ze van foto's houdt, doordat ze op zoek is gegaan naar onbekend talent of naar verrassende werken. In tegendeel: in Het Domein hangt een alle-dertien-goed-tentoonstelling, een sterrenparade van een verzamelaar die kwantiteit verre boven kwaliteit prefereert; de collectie bestaat voornamelijk uit foto's in oplage die al in vele verzamelingen zijn vertegenwoordigd.

Dus weer Sarah Lucas die in een banaan hapt, weer de enorme starende koppen van Thomas Ruff, weer wat verlopen travestieten van Nan Goldin, opnieuw de filmstills en vernachelde blondines van Cindy Sherman. Niet dat het slechte foto's zijn, maar tezamen ziet het eruit als iemand die zegt hartstochtelijk van muziek te houden en vervolgens dag in dag uit De Vier Jaargetijden draait.

Die visieloosheid komt ook tot uiting in de schoolse manier waarop Het Domein de tentoonstelling heeft ingericht. Een zaaltje Duitsers (Gursky, Trockel, Ruff), een wandje jonge Engelsen (Hirst, Lucas, Wearing, waar opmerkelijk genoeg een paar Robert Gobers tussen verstopt zitten) en een zaaltje `perverselingen' (Goldin, Seranno, Araki, Catherine Opie). De enige aangename verrassing zijn de twee foto's van Seygou Keita uit Mali: grote zwart-wit portretten van een meisje op een wild gedecoreerde bank en een imposante man die als een vorst op zijn stoel troont - mooi en grotesk tegelijk.

Uiteindelijk lijkt Het Domein zichzelf met Veronica's revenge in de staart te hebben gebeten. Het museum wil te graag meedoen met de grote collega's en heeft zich te makkelijk door de klinkende-namen-parade van barones Lambert laten verblinden. Daarmee is Veronica's revenge Het Domein onwaardig.