Clapton

In een zeer onderhoudend artikel (CS 30-10) beschrijft Rob Zuidam popgitarist Eric Clapton. Enkele kanttekeningen. De schrijver meldt hoe Clapton, in tegenstelling tot veel van zijn collega-pophelden, het podium zonder al te veel poespas pleegt te betreden. Hij komt op in t-shirt spijkerbroek en sneakers, de gitaar bungelend om zijn schouder. Clapton houdt zo het karakter van de blues, waarvan de rooots liggen bij de arme zwarte bevolking in de VS, in ere. In een nummer van het onvolprezen blad Harper's Bazaar & Queen, stuitte ik op een artikel over modeontwerpers en hun relatie met (rock) miljonairs. Daaruit bleek dat nog niet zolang geleden `Old Slowhand' Giorgio Armani had ingeruild voor Gianni Versace als vaste kledingleverancier. Het zou me dus niet verbazen als onderhavig t-shirt, sneakers en spijkerbroek alleen al de waarde vertegenwoordigen van menigeens maandsalaris.

Over `Slowhand' gesproken: ik meende altijd dat Clapton die bijnaam had vanwege zijn tergend langzame, met veel `sustain' gespeelde gitaarsoli, want de vingervlugge speelwijze die Zuidam hem toedicht associeer ik eerder met Alvin Lee dan met Eric Clapton.