Alleen kleding volleybalsters van wereldklasse

Het Nederlandse vrouwenteam eindigde op het WK volleybal in Japan als 7de en Ellis Leferink verdiende als beste serveerster een premie van 50.000 dollar. Maar de achterstand op de toplanden is alleen maar gegroeid.

Alleen de `modepolitie' van de internationale volleybalfederatie (FIVB) noemde het Nederlandse vrouwenteam `wereldklasse', al keek het daarbij slechts naar de kleding van de speelsters. Opmerkelijk lauw waren de reacties op de absurde regel van FIVB-president Acosta dat volleybalsters zich voortaan als pin-ups moesten presteren in een `badpaktenue' dat strak om het lichaam zit. De commissie Volleybal Uniform Fashion Award - had George Orwell het kunnen verzinnen? - deelde bij het wereldkampioenschap forse boetes uit aan teams die hun internationals in “slobberige' broekjes lieten spelen.

Geen sport heeft zo moeten lijden onder de vernieuwingsdriften van een almachtige president als het volleybal. Maar Acosta heeft mogelijke protesten bij voorbaat gesmoord door uitbundig met dollars te strooien. De Mexicaanse voorzitter wil sterren creeren in de volleybalsport die er ook nog smakelijk uitzien al lijkt het niet waarschijnlijk dat hij ook mannen in een hansopje wil laten volleyballen. De volgende stap is ongetwijfeld dat volleyballers op `vaste' posities gaan spelen en het `doordraaien' in het veld wordt geschrapt. En voor elke wedstrijd meldt de `modepolitie' zich eerst in de kleedkamer om te zien of de juiste kostuums worden aangetrokken.

Een prijzengeld van 4,4 miljoen gulden verzachtte de pijn bij de vazallen van Acosta. Elles Leferink profiteerde in het Nederlandse team als eerste van de flinke donaties uit de FIVB-kas, want zij mocht als beste serveerster op het WK in Japan maar liefst 50.000 dollar mee naar huis nemen. Ter vergelijking: aan de gehele Nederlandse selectie werd 15.000 dollar uitgekeerd, als premie voor de zevende plaats. Van bondscoach Pierre Mathieu mag Leferink het bedrag voor zichzelf reserveren.

Dat moet een stimulans zijn voor andere speelsters om ook een hoofdrol te willen spelen, andere prikkels waren blijkbaar niet voorhanden.

Mathieu zou zichzelf verloochenen als hij de zevende plaats - nooit kwam een vrouwenteam hoger op een WK - niet uitbundig had gevierd als het bewijs dat het Nederlandse team op koers lag op de Road to Sydney. Niets is minder waar. Alleen dankzij een gunstige loting schaarden de Nederlandse vrouwen zich bij de beste acht landen. Pas toen het nergens meer om ging (plaats 7/8) etaleerden de vrouwen hun potentiele kwaliteiten in het duel met Japan, dat in de voorronde nog oppermachtig was geweest. Verder won Nederland slechts van Peru en de Dominicaanse Republiek. Daar stonden wanprestaties tegen Brazilie, Rusland en Italie tegenover.

De achterstand op de toplanden is alleen maar gegroeid. Het Nederlandse vrouwenteam wekte op het wereldkampioenschap in Japan de indruk dat de selectie nog altijd worstelt met de erfenis van het tijdperk-Bert Goedkoop. Twee visies stonden bij de vrouwen lijnrecht tegenover elkaar. De pioniers stapten na de Spelen in Atlanta uit de competitie en richtten in de geest van de mannen een tweede `Bankrasmodel' op. Zo heeft de lange aanvalster Francien Huurman nooit in de eredivisie gespeeld. Ingrid Visser doorbrak het zelfgekozen isolement van de jonge talenten door toch te kiezen voor een contract in Brazilie.

De verdeelde spelersgroep crashte vorig jaar op het Europees kampioenschap in Tsjechie, waarna AMVJ-coach Anges Brunninkhuis zich opwierp als spreekbuis voor angstige internationals die zich niet openlijk durfden te verzetten tegen Goedkoop. De oud-international verweet de bondscoach zijn speelsters “psychisch kapot te maken' door een geestelijke terreur te voeren, waarbij een grammetje vet te veel aan het lichaam al fataal kon zijn.

Bovendien werd Goedkoop achtervolgd met hardnekkige geruchten over een vermeende relatie met spelverdeelster Riette Fledderus. In die bedompte sfeer kon hij niet aanblijven.

Zijn opvolger Pierre Mathieu kwam echter op geen enkel verlanglijstje bij de speelsters voor en indirect versterkte hij de onderlinge verdeeldheid door - op last van de stichting Top Volleybal Nederland (TVN) - het omstreden Bankrasmodel op te heffen. Alleen maar trainen leidt tot niets, meende Mathieu. Zo kon de sluwe bondscoach zich op het WK keurig verschuilen achter het gebrek aan ervaring bij zijn jonge speelsters, die de komende maanden zullen uitzwermen over Europa om te rijpen in diverse internationale competities. Maar was dat tevens de oorzaak voor het gebrek aan bezieling, dat aanvoerder Cintha Boersma signaleerde?

Ook op die vraag hoeft Mathieu voorlopig geen antwoord te geven, want TVN leent de bondscoach nu voor zes maanden uit aan het mannenteam van VC Nesselande, waarmee hij vorig seizoen al kampioen werd. In die belachelijke constructie hebben de vrouwen dus een half jaar geen bondscoach, terwijl een gids met visie op de `Road to Sydney' juist nu meer dan nodig is.