The Grass Harp

The Grass Harp ( Charles Matthau, 1995 VS) Ned. 1, 23.11 - 0.51 u.

Grass Harp -opus drie in de dertiendelige premiere-reeks van de NCRV deze maand - is zo'n film die alle trekken vertoont van een aflevering van een tv-serie volgens het oerstramien van Peyton Place. In de eerste minuten worden enkele verhaallijntjes uitgezet die vervolgens keurig voortkabbelen. Als de spanning een beetje wegzakt, dan wordt er gewoon weer iets nieuws verzonnen: bijvoorbeeld de komst van een zingende evangeliste annex ongehuwde moeder van vijftien kinderen (Mary Steenburgen) die de lieve vrede verstoort in het keurig aangeharkte stadje in de vroege jaren veertig, ergens in het zuiden van de Verenigde Staten. Het maakt niet uit wanneer je begint te kijken naar deze film. En het maakt ook niet uit wanneer je afhaakt. Op gezette tijden word je bijgepraat door de kapper.

Onderwijl heeft The Grass Harp een dwingende moraal. Het speelfilmdebuut van de zoon van acteur Walter Matthau, gebaseerd op de autobiografische roman uit 1951 van Truman Capote, laat zien dat modern materialisme funest is voor de mens en ventileert met de subtiliteit van een heipaal de humanistische boodschap dat ieder invididu in al zijn eigenaardigheden recht heeft op respect en de moeite waard is om van gehouden te worden. 'Love is a chain' luidt het leitmotiv van deze film.

Al deze wijsheden worden bezien vanuit het perspectief van een verteller: de zestienjarige Truman Capote, die als slungelige wees zijn jeugd doorbrengt bij twee merkwaardige oude vrijsters die stijf staan van de verdrongen gevoelens: de steile zakenvrouw Verena (Sissy Spacek), die minstens de helft van de winkels van het stadje bezit, en haar wereldvreemde zuster Dolly (Piper Laurie). Dolly zit het liefst in de keuken bij de zwarte dienstmeid Catherine (Nell Carter) of verzamelt 'dicht bij de rivier' de kruiden voor geneeskrachtige brouwseltjes.

De sympathie van de jonge Capote, en van de film, gaat uit naar deze excentrieke Dolly. Zij weet hoe je in het wuivende gras de stemmen van overleden dierbaren kunt horen en presteert het om dagenlang in een boomhut te vertoeven, uit vreedzaam protest tegen de kleinburgerlijkheid van haar zuster en haar stadgenoten. Walter Matthau heeft als gepensioneerde rechter van het stadje wel oren naar al dit spiritueels terwijl Jack Lemmon door de mand valt als gladjanus uit Chicago, die enkel uit is op materieel gewin.

The Grass Harp (Charles Matthau, 1995 VS). Ned.1, 23.11-0.51u.