De Milliano

Het niet volbrengen van de vooraf beoogde missie van Jacques de Milliano in 'Den Haag' is niet vreemd. Het is een klassiek voorbeeld van iemand die altijd geopereerd heeft binnen een one issue-beweging, waar eendimensionaal gedacht wordt, kan worden, waar men zelfs eendimensionaal moet denken en handelen.

Dat is ook de relatieve eenvoud van dergelijke organisaties: een belang en dat relatief rigide naar buiten uitdragen. Compromissen zijn niet nodig, sterker, dan haken sympathisanten en donateurs af.

In het parlement, binnen een grote fractie, moeten alle belangen van de Nederlanders vertegenwoordigd zijn, maar deze belangen moeten wel in harmonie worden gebracht. En artsen binnen politieke partijen moeten grensverleggend kunnen zijn; ook wat betreft hun eigen opvattingen. Zeker wanneer de verhouding 28 tegen 1 is. Dat is het verschil met Artsen zonder Grenzen.

De volgende vraag is wat De Milliano met zijn zetel moet doen. Heel simpel, die is van de partij, van het CDA. Niet staatsrechtelijk, maar wel moreel. Mensen stemmen voor een belangrijk deel toch nog op partijen en programma's en in tweede instantie pas op personen. De Milliano heeft veel voorkeurstemmen gekregen, maar dat heeft nummer 30 op de CDA-lijst ook.

Krijgt het CDA die stemmen nu alsnog? Ik denk niet dat politieke partijen en politici zelf moeten gaan marchanderen met stemmen en Kamerzetels die door de kiezers samengesteld zijn zoals ze zijn.