DAG

Elke keer dat Jacques de Milliano het afgelopen half jaar als CDA-Kamerlid in beeld kwam, leek hij op het punt te staan in snikken uit te barsten. De mond een dunne streep, de verwilderde blik, de woorden die in chaotische cohorten een uitweg zochten.

Hier was iemand in gevecht met een groeiende paniek. Waar was hij in vredesnaam aan begonnen?

Hij moet zich vanaf de eerste dag een asielzoeker in zijn eigen fractie hebben gevoeld, zonder A-status ook. Ik heb hem ooit langdurig gesproken in zijn vorige functie van directeur van Artsen zonder Grenzen. Een bevlogen man die als een spin door het web dartelde van zijn informele, ietwat ordeloze hulpverlenerswereldje. Als bezoeker van zijn hoofdkwartier waande je je op de redactie van een progressief weekblad, een soort uit de kluiten gewassen Groene.

De wereld van Jaap de Hoop Scheffer ziet er anders uit. Compromisbereidheid fractiediscipline, haalbaarheidsfactor. Niet te veel met eigen standpunten te koop lopen, daar komt maar onrust van.

Nog zie ik De Milliano voor het eerst aanschuiven bij Ferry Mingelen van Den Haag Vandaag. De naiviteit versus het journalistieke cynisme. “U heeft zulk belangrijk werk gedaan, wat zoekt u nou in de Kamer?' vroeg Mingelen.

De Milliano mompelde dat hij `de politieke dimensie van de ellende in de wereld' wilde aanpakken. Mingelen joeg de wenkbrauwen omhoog. “Heeft u wel eens in Den Haag een nota-overleg meegemaakt? Bent u niet bang dat u dan gek zult weghollen?'

Hij werd daarna weinig aan het Binnenhof gesignaleerd. Het buitenland bleef wenken. Misschien kleeft er ook wel meer romantische heroiek aan de hulpverlening dan de beoefenaren zichzelf willen toegeven. Voor een staatssecretariaat wil je dat nog wel opgeven maar voor een anoniem Kamerlidmaatschap?

Gisteravond werd de cirkel wreed gesloten. Mingelen tegen De Milliano: “Vindt u niet achteraf dat u met het CDA de verkeerde keus heeft gemaakt?'

De Milliano hield nog `de opties open' voor PvdA of GroenLinks. Niet doen, Jacques, Honduras heeft je harder nodig.