Vliegangst

Dennis Bergkamp, in Engeland de non-Flying Dutchman genoemd, schijnt bereid zijn vliegangst te overwinnen en op dagen dat het absoluut moet de vliegtuigtrap te bestijgen. Tot nu toe weigerde hij dat. In mijn encyclopedie komt het begrip vliegangst niet voor en in mijn kennissenkring ken ik niemand die er bij mijn weten aan lijdt, maar het moet iets vreselijks zijn. Je denkt dat je dood gaat.

Nu heb ik wel eens even een soortgelijk gevoel gehad, namelijk toen ik in Mexico met een binnenlandse vlucht van Mexico City naar Guatemala onderweg was. Het was klaarlichte dag, maar ergens in de buurt lag een enorme donderwolk en dito bui op ons te wachten en de piloot besloot er dwars doorheen te vliegen. Waarom niet er omheen, zoals ik van de KLM gewend was? Ik vroeg het aan de dichtstbijzijnde stewardess, die ten antwoord op haar horloge keek. Tijd was geld en het vliegschema diende vooral te worden aangehouden. Omdat het klapperen van mijn tanden een verder gesprek nutteloos maakte, zweeg ik om angstig naar buiten te kijken, waar een inktzwarte lucht en een veelheid van remous de vraag deed opkomen waarom het destijds zo leuk leek om de wereldkampioenschappen voetbal van nabij te volgen. Maar permanente vliegangst, ook onder ideale omstandigheden, schijnt nog iets heel anders te zijn. En Bergkamp lijdt er al jaren aan.

De mededeling dat hij bezig is zich er overheen te zetten, stamt niet uit de betrouwbaarste aller bronnen, de Sunday Mirror. Een zondagsblad dat bij lange na niet van zijn eerste leugen is gebarsten. Maar duidelijk is dat Arsenal in toenemende mate problemen heeft met afmeldingen van Bergkamp, die rechtstreeks met zijn vliegangst te maken hebben.

Vroeger had de Feyenoord-linkervleugel Moulijn/Bouwmeester er eveneens problemen mee. Ergens maakten de heren een landing mee die niet vlekkeloos verliep en toen hebben ze tegen elkaar gezegd dat ze voortaan zich via schip, trein of auto wilden verplaatsen. Het kwam toen voor dat de ploeg vloog, terwijl Coen en Frans de boot namen. Het ging evenwel om een reis Hoek van Holland-Harwich of iets dergelijks.

Bovendien zijn deze spelers later in hun spelersloopbaan in staat geweest om hun luchtvrees te overwinnen, al zullen ze altijd weer blij zijn geweest als zij vaste grond onder de voeten voelden.

Zo ver is Bergkamp waarschijnlijk nog niet. Arsenal heeft hem er graag bij ook als het om verre uitwedstrijden in het kader van internationale competities. Onlangs moesten de Londenaren naar Kiev, maar het zou vijftien uur sporen hebben betekend. Binnenkort moet de club in Athene spelen. Men heeft berekend dat via trein en boot de Nederlander een kleine 50 uur onderweg zou zijn. De centrumspits voelt niets voor zo'n oplossing en vreest dan gesloopt aan te komen. In de Engelse competitie en bij bekerwedstrijden is er nauwelijks een probleem omdat Arsenal dan per bus rijdt. En bij het wereldkampioenschap in Frankrijk hoefde hij zich evenmin van de aarde los te maken. Ook in het jaar 2000 als Nederland en Belgie het Europees titelgevecht organiseren kan hij op vier wielen overal komen. Maar Champions League en Europees voetbal noopt tot vliegen of afzeggen.

Bergkamp is 29. Het gaat maximaal nog om een paar jaar. Zou een dubbele cognac geen uitkomst kunnen bieden, of een fikse slaappil? In elk geval is het goed voorspelbaar dat een grote club die een speler contracteert, een bepaling opneemt dat er desgewenst gevlogen moet kunnen worden.

    • Herman Kuiphof