Manifesten voor reeds bekeerden

Concert : Manic Street Preachers

Rock 'n' roll is een intelligent medium, vinden de Manic Street Preachers uit Wales. 'Libraries gave us power,' zo luidt een van de vele beginselverklaringen die de groep na het debuutalbum Generation Terrorists uit 1992 de wereld in stuurde. Songtitels laten zich lezen als politieke manifesten en in verklarende teksen bij hun melodramatische gitaarrock worden Gandhi, Sartre, Napoleon, Rimbaud, Orwell en Confucius geciteerd.

De Britse muziekpers sprak er onlangs schande van dat er geen Amerikaanse platenmaatschappij bereid was de recente vijfde cd This Is My Truth Tell Me Yours in de VS uit te brengen, terwijl de cd in een week de top van de Engelse albumlijst bereikte. Een Amerikaanse journalist wist dat de Manic Street Preachers als een typisch Brits fenomeen beschouwd moeten worden en dat Amerikaanse deejays het geduld niet kunnen opbrengen om de titel van de laatstse single If you tolerate this your children will be next uit te spreken.

Maar eigenlijk hebben de Manic Street Preachers boter op hun hoofd, want bij hun ruim van tevoren uitverkochte concert in Paradiso werden gisteren T-shirts met het opschrift 'Tolerate' verkocht. Waarom werd de single niet simpelweg zo genoemd? Is hier sprake van het botvieren van het Britse superioriteitsgevoel tegenover die domme Amerikanen?

Aan pretenties ontbreekt het de bandleden allerminst want in New Musical Express mochten ze zonder weerwoord verkondigen dat ze recht hebben op de titel 'belangrijkste band van het decennium'. De groep, die na de mysterieuze verdwijning van gitarist Richy Edwards in 1995 tot trio is gereducerd, heeft gelukkig ook sympathieke trekjes. Zo verklaarde bassist en voornaamste songschrijver Nicky Wire in een interview dat stofzuigen zijn grootste hobby is, en verscheen hij gisteren op het podium met twee meisjesachtige glitterspeldjes in het haar. Een dergelijke knipoog naar de heldhaftige rocksterrenpose ontbreekt bij zanger/gitarist James Dean Bradfield, die zijn teksten met een verbeten tegen falset aanleunende stem in de microfoon schreeuwt. De vergeleken met eerdere platen ietwat mildere instrumentatie van This Is My Truth..

werd gewaarborgd door een toetsenman die waar nodig een kamerbreed synthesizer- of orgeltapijt uitrolde, terwijl drummer Sean Moore hulp kreeg van voorgeprogrammeerde ritmetracks.

Tussen stampende rockmanifesten als Everything must go en Kevin Carter gooide Bradfield het over een subtielere boeg toen hij, met de ogen omhooggericht, het aan Edwards opgedragen Small black flowers alleen met akoestische gitaar speelde. In het nieuwe nummer Everlasting met de cynische tekstregel 'in the beginning / when our smiles were genuine,' toonden de inderdaad niet snel tot een lach te verleiden Manics zich van hun meest meeslepende kant. Het optreden eindigde met het defaitisme van A design for life ('we don't talk about love / we only want to get drunk') waarna ze de kleedkamer opzochten zonder de roep om een toegift af te wachten. Hoewel ze het Britpop-tijdperk overleefden met een eigen geluid, preekten de Manic Street Preachers voor een reeds bekeerd publiek. Dat legde zich lijdzaam neer bij het feit een toegift er al bij voorbaat niet in zat, want in eigen land is zo'n groep gewend aan veel meer applaus.