BECK

Beck : Mutations.

Elke generatie verdient haar eigen Bob Dylan. Op zijn voorlaatste cd Odelay combineerde Beck Hansen zijn zelfs door Johnny Cash onderkende talenten van een hedendaags folkzanger met funk- en hiphopinvloeden. Het nieuwe album Mutations werd sneller en spontaner gemaakt en moet daarom niet als opvolger van Odelay worden beschouwd, waarschuwt Beck, maar zou meer in de lijn liggen van de cd One Foot In The Grave die hij in 1994 uitbracht bij het obscure folklabel Bong Load, dat nu ook nadrukkelijk op de verpakking vermeld staat.

Ook zonder samples of dansritmes legt Mutations een verbluffende idee-enrijkdom bloot, terwijl de ontspannen sfeer herinnert aan de manier waarop Dylan met John Wesley Harding een stap terug deed uit het voetlicht. De speelse variaties op folk, country en zelfs bossa nova in het zonnige Tropicalia zijn spaarzaam versierd met steelgitaar klavecimbel, dixielandtoeters in Canceled Check of zelfs een bescheiden orkestarrangement (van Becks muzikantenvader David Campbell) in het bitterzoete Nobody's Fault But My Own.

Een ouderwetse liedjesplaat als deze hoeft niet snel meer van Beck verwacht te worden, want voor de werkelijke opvolger van Odelay stelt hij een doorwrocht en ambitieuzer werkstuk in het vooruitzicht. Het zou me niets verbazen als Mutations nadien zijn meest toegankelijke en tijdloze plaat zal blijken te zijn.