Victoria neemt zichzelf te serieus

Voorstelling : Lifestyle! door Victoria Regie : Paul Carpentier

De herinneringen aan Bernadetje storen. Bernadetje: dat waren kind-actrices en innemende straatjongens, dat was weinig tekst en veel heel veel beweging, dat was roes en poezie en lefgozerige dans in een decor van echte botsautootjes. Bernadetje: dat was Victoria op z'n best.

Nu reist Victoria uit Gent door het land met Lifestyle! Hier geen kinderen in de cast maar spelers van over de twintig die liever praten dan dansen. Wat Lifestyle! tammer maakt dan we hadden verwacht al begint de voorstelling spannend. Groene lichtstrepen glijden langs een spiegelwand naar beneden; een man op het voortoneel voert een nerveus telefoongesprek en griezelmuziek schept een sfeer van suspense. Maar algauw moet de thriller wijken voor iets dat de spelers belangrijker vinden: de manifestatie van hun oogverblindende podiumpersonality. Ze dragen zilverschitterende kostuums: van sprookjesgewaden tot en met borsthaardoorlatende shirts, alles even interessant en showy en sexy.

Interessant en showy en sexy staan zij ook te wezen als ze aan de beurt zijn voor een monoloog. De snelle overgangen van het Amerikaans naar het Vlaams en van daaruit naar het Frans of Nederlands suggereren zowel kosmopolitisme en commercieel bewustzijn als virtuositeit: kijk ons eens rappen in alle wereldtalen! Wij zijn van alle markten thuis en overal inzetbaar! Wij zijn goed, beter, het beste!

Het spel met de regels van de moderne showbusiness, die inmiddels ook de regels van de kiene burger zijn, leidt echter nergens tot een bijtende satire. Deze performers nemen zichzelf zo serieus dat ze precies uitstralen wat ze waarschijnlijk wilden bekritiseren. Glamour en lichaamsverheerlijking, merkenfetisjisme ijdelheid en een alles platslaande oppervlakkigheid: de twee acteurs en drie actrices van Victoria cultiveren die eigenschappen met een inzet die geen ruimte laat voor relativering.

Het ergst is Tamar van den Dop die onder regie van Paul Carpentier de meeste aandacht opeist. Haar monologen, net als de andere nummers tot stand gekomen door middel van improvisatie, gaan over jongens en over de ergernis bij het kopen van een jurk. Onnozele onderwerpjes die met behulp van geluidseffecten videoprojecties en veel gekrijs en gekronkel worden opgeblazen tot solo's waar we kennelijk vol bewondering voor moeten zwichten.