Paladijnen

IJdeltuitiger rechts vind je ze bij de VVD niet meer. Daar moet je voor bij NOC*NSF zijn. Papendal is een concentratiekamp van lange tenen. En hoe de heren bestuurders ook heten, ze zijn doordesemd van het laatste houvast: status is het leven zelf.

Je ziet het aan hun kleding, aan hun ingegroeide maskers, aan hun regentenstijl, ze willen maar een ding: bobootje spelen. Een leven lang hebben ze hartstocht en erotiek onderdrukt om te zitten waar ze nu zitten: op een algemene ledenvergadering in Papendal. In hun dagelijkse doen zijn ze altijd gehaast want waar de tijd ontbreekt blijft de dood achterwege maar op Papendal wordt hun hierarchische positie gecelebreerd en dan vinden ze rust.

Bobo's hebben hun eigen beschaving gecreeerd. Althans de schijn van beschaving. Je herkent ze onmiddellijk. Langs de sportvelden, in de stadions en op de ereterrassen zie je hoe mannen en een enkele vrouw zich wentelen in extreme verstandhouding met hun omgeving. Tot op het bot verknipoogde wezens, alsof tolerantie geen moeite kost. Stuk voor stuk glundermachines met turbo-compressor. In ieder geval te lief voor deze wereld. Maar zoals dichters in prive-kring vaak houthakkers zijn, laten bobo's zich achter hun Florentijnse pommades bij het minste machtsstrijdje op veel gif betrappen. Dan blijkt dat hun talent voor verstandhouding alleen buitenkant was.

Dat de bestuurswissel bij NOC*NSF zoveel wonden zou slaan had geen bobohater durven dromen. Van het voetbal weten we dat het een ruige wereld is. In het wielrennen kom je de opgevoerde middenstand tegen, niet echt chic maar zelden kwaadaardig. De hoge wereld van de atletiek suggereerde een oase voor geletterden met een vrijetijdsprobleempje te zijn. Vloeken deden ze daar niet. Tot Huibregtsen uit zijn harnas van ijs brak en als een ordinaire kermisbaas te keer ging. De ontmaskering werd deze week voltooid door de publieke karaktermoord op interim-voorzitter Van der Reijden.

Joop heeft het er zelf een beetje naar gemaakt, dat is waar. De oud-staatssecretaris houdt wel van een machtsspelletje. En hij staat graag te zoemen voor een camera, wil gehoord en gegroet worden. Joop wil blijven ruisen, als het zou kunnen over de dood heen. Als het aan hem ligt blijft hij gewoon voorzitter, op zijn minst tot aan de milleniumwissel. Al was het maar om naast de koningin te kunnen staan bij de inhuldiging van de ijsbaan op de Dam, compleet met bruggetjes en koek en zopie. In Joop schuilt een onverwoestbare militair: de parade monsteren is zijn hoogste geluk.

Ik ken geen ex-politicus, geen bobo en geen mediabaas die zo intens samenzweerderig kan fluisteren als Joop. Hij heeft er ook de stem voor, bijna een vrouwenstem. Ik ben altijd bang geweest om Joop aan te spreken: zelfs in het woelige Holland House van Atlanta zat hij nog in gepeins verzonken, misschien wel aan de rand van bidden. Hij leek in eeuwen te denken, totaal gevoelloos voor incidenten en akkefietjes. Elk oponthoud, zo dacht ik, wordt door hem ervaren als heiligschennis. Ik kon maar niet begrijpen dat hij bij zo'n koortsclubje als Veronica kan werken.

Joop blijkt dus een uitvouwbaar mens te zijn. Achter het bidprentje raast een Macher. En een machiavellist die niet te beroerd is voor een bilateraaltje. Wat dat betreft is hij eenvormig met het nieuwe bestuur van NOC*NSF. Met Erica Terpstra en Ruud Vreeman in de familie mag er sprake zijn van een politiek kabinet. Erica heeft bewezen dat ze tot in het merg bezeten is van de olympische bloedgroep. Maar Vreeman? Ik kan mij niet voorstellen dat deze PvdA'er ooit ontroerd is geweest door het stuurlint van een fiets. Laat staan dat hij een bokser de hand zou hebben geschud.

Het nieuwe bestuur heeft een akelig hoog pluche-gehalte. Sport alla, maar dan wel in de Arena of de Gelredome - onder een schuifbaar dak. Natuurlijk, Anton Geesink is er ook nog. Als een donderwolk heerste hij die dinsdagavond over de ledenvergadering. Klaar om de hele zaal plat te walsen. Volgens mij is Geesink de nieuwe voorzitter van NOC*NSF. Joop is zijn zetbaasje. Het is een schitterende Wiedergutmachung voor het leed dat hem onder Huibregtsen is aangedaan. NOC*NSF is een eenmanszaakje geworden. De paladijnen mogen uitrukken naar volk en koningin, als maskerade. Anton heeft de macht.

En Samaranch knikte dat het goed was.