Full time druide

“Karen, wil je een echte druide ontmoeten?' vroeg een vriendin me laatst. “Ja, natuurlijk!' zei ik en ik was niet eens erg verbaasd. Sinds ik hier een echte heks ontmoet heb en sinds ik weet dat hier nog hippies bestaan denk ik: “Ach, de Engelsen zijn behoudender dan wij en zo lijkt het alsof hier uit elk tijdperk nog overlevenden zijn.'

De druide waarmee mijn vriendin een afspraak maakte, bleek geen gewone druide te zijn, maar een Archdruid, een hoge piet dus. Opeens werd ik zenuwachtig, maar gelukkig had ik net een boek uit de bibliotheek gehaald, Celtic Connections van David James en Simant Bostock en ik begon aan mijn huiswerk.

Het woord druide kende ik wel, uit Asterix en Obelix. Nu leerde ik dat een druide een Keltische priester is; dat de druidenkalender 13 'maanden' heeft die naar bomen zijn genoemd; en dat ook de letters van het Goidelic alfabet bomennamen hebben. Er werd een godin aanbeden, Brigit genoemd, of ook wel Bride, of Moeder Aarde. Al 30.000 jaar werd deze godin in Europa aanbeden, tot daar abrupt 2000 jaar geleden een einde aan kwam.

Op een maandagmorgen reden we naar Glastonbury. We hadden afgesproken bij de Witte Bron. In het smalle straatje waar we parkeerden bleek ook de Rode Bron te zijn. We zagen mensen uit beide bronnen water drinken; een enkeling vulde een fles.

We liepen naar de Tor, de karakteristieke kale heuvel in Glastonbury met erop de ruine van een 14de-eeuws kapelletje. Op een bankje in de zon hebben we een uurtje zitten praten met Rollo Maughfling, Chosen Chief of the Glastonbury Order of Druids and Archdruid of Britain.

Ik hoorde zoveel nieuwe dingen, teveel om op te noemen. Eerst legde hij uit dat de leer van de druiden nooit verloren is gegaan, maar alleen lange tijd verboden is geweest en daarom moesten alle ceremonies in het geheim plaatsvinden. Dat hoeft nu niet meer. Zijn kennis van de geschiedenis was indrukwekkend. Ook wist hij alles over de muziek en de ceremonies. Helaas was hij niet opgeleid voor het maken van toverdrankjes.

“Bent u een fulltime druide?' vroeg ik.

“Vroeger niet', zei hij “maar tegenwoordig wel.'

“En wat houdt dat dan in?' vroeg ik, “wat doet een druide vandaag de dag?' Hij glimlachte en zei: “Ik organiseer acht festivals per jaar, de zonnewendes en de dag-en-nachteveningen. Precies daartussenin hebben we nog vier heilige dagen. Dus we vieren 21 juni, de langste dag; 21 december, de kortste dag; en 21 maart en 22 september, wanneer de dag en nacht precies even lang zijn; dan op 2 februari 'Imbolc', op 1 mei 'Beltaine'; 1 augustus heet 'Lughnasadh'; en 31 oktober 'Samhein'.

“Is het waar dat Sir Winston Churchill een druide was?' vroeg mijn vriendin. “Ja', zei hij, “en Her Majesty is de beschermvrouwe van een druidenorde in Wales.' Nu begonnen mijn oren toch echt te tuiten, maar het gesprek ging verder.

“Ik las ergens dat u zich gedistantieerd heeft van de hekserij', zei mijn vriendin. Weer glimlachte hij. “Ook dat klopt. Wij zijn in het openbaar getreden, de heksen niet. Al hun ceremonies hebben met de maan te maken en vinden dus 's nachts plaats en in het geheim. Onze ceremonies hebben met de stand van de zon te maken en vinden overdag plaats en zijn openbaar.'

“Dus wij kunnen ook komen?' vroeg mijn vriendin. “Ja natuurlijk', zei de druide, “Avebury, Stonehenge, Monkton Deverill jullie zijn overal welkom.'

Het uur was om en op de valreep stelde ik hem mijn laatste vraag: “Zijn er druiden in Nederland?'

“Ja' zei hij, “maar de meesten zijn vrij oud en niet erg actief meer en de nieuwe generatie druiden is er jong en kent de ceremonies nog niet goed.' Toen gaf hij me de namen van twee Nederlandse druiden. “Maar', voegde hij eraan toe, “ik weet niet of ze al in het openbaar getreden zijn.'

Hij bleek ook de redacteur van het tijdschrift Druidlore te zijn, waar er nu twee van uitgegeven zijn. In Glastonbury kochten we een boek dat hij ons aangeraden had, The Elements of the Druid Tradition van Philip Carr-Gomm. Ik was nog nooit eerder in Glastonbury geweest. Het bleek een mooi stadje te zijn vol alternatieve winkeltjes: edelstenen kruiden, Afrikaanse kunst, boekwinkels vol met alternatieve boeken. Zelfs de mensen kleden zich er anders dan ik gewend ben, New Age, alsof de jaren zestig zijn blijven hangen.

Thuis heb ik de twee tijdschriften en het boek bekeken. De leer van de druiden deed me denken aan het geloof van de indianen in Amerika, de bushmen in Afrika, de aboriginals in Australie. Nu kwam ik erachter dat zo'n soort geloof ook in Engeland nog steeds bestaat.