Elton John tussen de stoere mannen terug naar de rock

Concert : Elton John

Als hij het wilde, zou Elton John een lange avond met zijn hits kunnen vullen. Nu hij heeft aangekondigd dat hij zijn megahit en ode aan Lady Di Candle In The Wind nooit meer live zal spelen, lijkt er een last van hem af zijn gevallen. Na de uitverkoop van zijn inboedel en publieke bekentenissen over zijn drugsgebruik, zijn eetgewoonten en seksuele voorkeur, doet de 51-jarige superster alleen nog waar hij zelf zin in heeft. En dat was gisteren goed te merken in een vol Ahoy, waar hij tussen verplichte nummers als de Nikita en Sorry Seems To Be The Hardest Word een royale greep deed uit het obscuurdere elpeewerk.

Zo misplaatst als zijn nieuw geimplanteerde jongenskapsel was bij zijn chagrijnige verschijning van vijf jaren geleden in De Kuip, zo guitig stond het hem nu. Als een boeddha in een paars nachtclubkostuum nestelde Elton zich achter de vleugel, waar hij zijn onverminderd snelle worstvingertjes losliet op de mengeling van gospel en boogie woogie in Burn Down The Mission.

Alsof hij zijn artistiek gouden jaren van de elpees Tumbleweed Connection (1970) tot Captain Fantastic ('75) ter plekke aan het herontdekken was, keerde hij terug naar het tijdperk waarin rockmuziek nog straffeloos symfonisch, complex en pretentieus mocht zijn. Daartoe had hij een volmaakt bombastische band meegenomen van middelbare heren die de gefohnde paardenstaarten twee uur lang lieten uitwapperen terwijl ze als bloedserieuze figuranten in een rock & roll-persiflage a la Spinal Tap met hun elektrische gitaren rondholden.

In Elton Johns muzikale mannenwereld worden zelfs de achtergrondvocalen verzorgd door een stoere kerel, die de lieflijke falset in Daniel afwisselde met spierballenvertoon in Saturday Night's Alright For Fighting.

Een muzikaal hoogtepunt was het breed uitgesponnen Funeral For A Friend dat met ingewikkelde instrumentale passages en onverwachte tempowisselingen kon wedijveren met de meest ambitieuze rockopera's.

Voor wie dat allemaal een beetje te hoogdravend werd, waren er vrolijke niemendalletjes als Crocodile Rock en The Bitch Is Back waarbij Elton breeduit op de piano ging liggen en zijn tong uitstak naar de fanclub aan zijn voeten, die hij even daarvoor nog grootmoedig van handtekeningen had voorzien.

Het is merkwaardig dat de man die het sober achter de piano uitgevoerde Your Song bedacht, ook zulke draken van nummers als het botte I Love Being English op zijn naam schreef. Zijn gevoel voor een dramatische popsong is hij echter nog niet kwijt, zoals bleek uit het recente Something About The Way You Look Tonight. De herboren Elton John heeft de stem die zo'n bombastische rockballade kan dragen, terwijl hij tot slot met Jerry Lee Lewis' Great Balls Of Fire liet horen dat er leven is na alle opgeklopte ernst van Candle In The Wind. Zoveel leven dat keurige dames op de voorste rijen met gepijnigde blikken de vingers in de oren staken.