Deelders theater is solo voor trompettist

Voorstelling : Angel Eyes door John Buysman Tekst : Jules Deelder. Regie : Paul Feld en Jeroen Kriek

Charlie Parker, alias Bird, heeft ooit over hem gezegd dat er nu een 'jong, blank binkie' was die alle andere trompettisten met huid en haar zou opvreten - en ook verder doet de naamloze figuur uit de theatersolo Angel eyes van John Buysman sterk aan Chet Baker denken. Maar hij is het niet letterlijk, want het was Buysman zo te zien niet te doen om het maken van een voorstelling die zou blijven steken in de biografie. Hij speelt een jazz-muzikant die reddeloos aan de dope is, zoals er zo veel waren en hij wil ons laten voelen hoe dat was.

'Solo voor trompettist' noemt Jules Deelder de tekst in boekvorm waarvan hij gisteravond na de premiere aan de acteur het eerste exemplaar uitreikte. Dat is een prachtig passende aanduiding, want de woorden zijn gerangschikt als de noten van een trompetsolo - soms schieten er een paar felle riffs tevoorschijn en dan overheerst de loomheid van een ballad, ze worden ritmisch versneld en vertraagd, en uiteindelijk gaan ze weer op in de samenklank van de muziek.

Niet voor niets gaat Buysman vergezeld van saxofonist Keimpe de Jong, die de alt en de bariton laat broeien, rochelen en reutelen, en gitarist Luut Buysman die daar troostend zijn zachte akkoordjes onder strooit (en wondermooi van eenvoud You go to my head zingt). Verder zijn ze onverstoorbaar en is er geen contact; ze illustreren wat de hoofdpersoon vertelt over jazz-muzikanten die elkaar niet kunnen luchten of zien, maar samen wel de mooiste muziek kunnen maken - al is het met de ruggen naar elkaar.

John Buysman is de trompettist met 'een habit waar een olifant u tegen zegt', nerveus giechelend, zenuwachtig met zijn linkerbeen trekkend, een heel pakje Lucky Strike wegpaffend en met de dichtgeknepen ogen van iemand die toe is aan zijn volgende shot.Zijn taal is die van Jules Deelder en dus is hij grof in de bek, maar daardoor komt hij ook des te meer tot leven.

Deelder heeft al eerder, bijvoorbeeld in de bundel Jazz, bewezen dat hij zulke mannen in de ziel kan kijken. Hij weet meer en graaft dieper, waardoor hij verder komt dan het cliche van de levende legende met de dodelijke verslaving.

Angel eyes is een voorstelling zonder coda; de hoogtepunten schuilen in de gave soli van een muzikant die niet eens precies weet waarom hij vanavond opeens zo spraakzaam is. Hij heeft een verhaal en dat moet hij kwijt.

    • Henk van Gelder