Daklozenkrantloze

Een nieuw woord kunnen ze wat mij betreft toevoegen aan de Van Dale: daklozenkrantloze. De eerste kwam ik tegen in de zomer van 1996 op Rotterdam CS. Hij vroeg een vriend van mij om wat geld voor een bakje koffie, zoals zoveel mensen dat daar doen - tot in de trein toe. Mijn vriend deelde hem mee dat hij geen geld bij zich had en verwees de man met een royaal gebaar naar mij. Het geld zou ik dan later wel terugkrijgen.

De tweede vroeg me op het Vredenburg in Utrecht om een piek. “Als je een daklozenkrant verkoopt', zei ik tegen de vrouw. Ze hing een verhaal tegen me op waarvan de essentie luidde dat de distributie van daklozenkranten een vorm van klassejustitie was. In elk geval was zij zo erg dakloos, dat ze niet eens in aanmerking kwam voor de verkoop ervan.

In mijn goedertierenheid heb ik toen maar een gulden gegeven.

Nummer drie zat met een mitella om zijn arm voor een mensa in Delft. “Niet kwaad worden, meneer', dekte hij zichzelf al in, “maar heeft u soms een gulden voor me?' “Als je een daklozenkrant verkoopt', zei ik. Daarop wees hij uiteraard op de mitella. Ik zei dat hij daarin nu juist de daklozenkranten kon opbergen. “Maar meneer, zo'n daklozenkrant verkopen, dat schiet niet op', antwoordde hij. “Nee, ervoor schrijven al helemaal niet', repliceerde ik en besloot een gulden uit te sparen voor mijn welverdiende maaltijd.

De laatste trad me gisteren tegemoet bij een van de kaartjesautomaten op het troosteloze Hollands Spoor in Den Haag. Of ik een gulden had voor een kopje koffie. “Als je een daklozenkrant verkoopt', zei ik. Hij legde uit dat je daarvoor minimaal drie weken als dakloze diende rond te zwerven en dat hij dat nog niet gedaan had. Dat vond ik wel de meest plausibele verklaring tot nu toe. Ik heb hem dan ook maar niet gevraagd of hij dat kon aantonen. Gewoon die gulden gegeven. Maar in de toekomst doe ik dat alleen nog als iemand gelegitimeerd maximaal 21 dagen dak- of thuisloos is. Dan maar geen vrienden.