Column

Avondgebed

God belde mij met de vraag wat ik van haar laatste geintje in Midden-Amerika vond en ik legde haar uit dat het niet lekker ontbijt, als je ochtendblad op de voorpagina een foto toont van een onthutste vader uit El Salvador met in zijn armen zijn verdronken zoontje, terwijl je daarachter de ontroostbare familie wanhopig ziet schreeuwen en kermen.

Zeker niet als je in een vijfsterrenhotel zit en de keus hebt uit zes soorten brood, vier soorten yoghurt, diverse soorten fruit, jams worsten, kazen en ander beleg.

“Zoiets verwart', vertelde ik haar en zij vroeg in welk hotel ik zat?

Ik noemde de naam en zij bleek het te kennen. Ze roemde de aangename temperatuur van het zwembad, de heerlijke sauna de fantastische fitnessruimte en de weldadige massagesalons. Of ik het restaurant kende? Moest ik eens proberen. Vooral de carpaccio van getruffeerde eendenlever en de dubbelgetrokken runderbouillon, terwijl ook het mozaiek van dagverse zalm en zeewolf een aanrader was.

Ik schoot vol en vroeg aan God wat ze bedoelde met onze luxe in contrast met de 25.000 doden. Ze vroeg of ik het ook zo erg vond voor Louis van Gaal en de hele stad Barcelona dat de voetbalclub zo goed als zeker is uitgeschakeld in de Champions League en of ik veel verloren had met de verkoop van mijn aandelenpakket Baan en of ik al wist dat er in Belgie afgelopen jaar 400.000 auto's (een record) waren verkocht en wat was het leuk voor Volendam dat ze mogen doorvoetballen en jammer voor Vitesse Willem 2 en Heerenveen dat het Europese avontuur geeindigd is.

“Maar wat is uw bedoeling met Honduras?' stamelde ik en ze vroeg of ik nog steeds in therapie was en of de therapie een beetje hielp tegen mijn faalangst, mijn hyperventilatie en mijn carriere-stress en of ik met mijn gezin met kerst nog naar Parijs ging en hoe de verbouwing was geworden en of al mijn personeelsleden nu een GSM hadden en of het waar was dat mijn therapeut zelf ook in therapie was bij een therapeut die zelf ook weer in therapie was bij een therapeut die...

“Vijfentwintigduizend doden', fluisterde ik, “vijfentwintigduizend!'

Ze zei me dat ik me over Shell geen zorgen hoefde te maken en ik moest rekenen op een fors winstherstel, maar Philips moest ik verkopen omdat die verliefde Boonstra er gewoon met zijn kop niet bij is en of ik beledigd was dat ik niet op de Quote-lijst van honderd rijkste Nederlanders stond en of mijn lange weekend New York nog doorging en of ik ook vind dat de Viagrapil in het ziekenfondspakket moet, net als de anti-verlegenheidspil, en of ik me nog steeds moppen tappend door het land bewoog en of ik nog steeds wekelijks een amuserend stukje op de Achterpagina van NRC Handelsblad schreef en of ik daar een beetje van kon rondkomen (volgens haar werd ik steeds ronder) en of...

“Wat is de bedoeling van uw apocalyptische rampenplannen?' smeekte ik haar voor de laatste keer.

Toen zweeg ze lang en vroeg of ik dit stukje uit mijn hoofd wilde leren en elke avond als avondgebed wilde prevelen.